GLOSSARY

مهار رقابتی (Competitive Inhibition) الگوی مهاری است که در مدل ساده با سوبسترای بیشتر قابل‌غلبه است.

برای نمونه، اگر پس از یک دوره تمرین فعالیت آنزیمی تغییر کند، ابتدا می‌پرسیم سنجش روی خون، نمونه بافت یا پروتئین خالص بوده است. سپس شرایط آزمون، تغذیه و زمان آخرین جلسه را کنار عملکرد واقعی قرار می‌دهیم؛ این مقایسه کمک می‌کند پاسخ تنظیمی را با کمبود غذایی یا نیاز به مکمل اشتباه نگیریم.

در مدل‌های ساده مهار برگشت‌پذیر، رقابتی Km ظاهری را افزایش می‌دهد و Vmax را حفظ می‌کند؛ غیررقابتی خالص Vmax را کاهش می‌دهد و Km را حفظ می‌کند. نارقابتی هر دو را کاهش می‌دهد؛ مختلط Vmax را کم می‌کند و Km می‌تواند تغییر جهت متفاوت داشته باشد. این‌ها الگوهای وابسته به فرض مدل‌اند و با «هر اتصال آلوستریک» یکسان نیستند؛ داده واقعی باید آزموده شود.

مهارکننده می‌تواند برگشت‌پذیر یا دارای اثر ماندگار باشد؛ برگشت‌ناپذیری را از افت فعالیت در یک زمان کوتاه نتیجه نمی‌گیریم. مهار توسط محصول، سوبسترای زیاد و محصول نهایی مسیر هم پدیده‌های متفاوت‌اند. غلظت مؤثر در لوله آزمایش الزاماً با خوردن یک ماده در بافت انسان ایجاد نمی‌شود. شناسایی مهار در آزمایش، خودبه‌خود توصیه مصرف یا اجتناب غذایی و نشانه سود یا زیان ورزشی نیست.