GLOSSARY

مواجهه با سرما و مصرف انرژی (Cold Exposure and Energy Expenditure) نگرانی از تغییرات در هزینه های مرتبط با قرار گرفتن در معرض سرما. لرزیدن، پاسخ‌های بدون لرز، لباس و فعالیت تعیین می‌کنند که آیا تقاضای اضافی معنادار رخ می‌دهد یا خیر.

گرما، سرما و ارتفاع شرایط خوردن، نوشیدن و اجرا را تغییر می‌دهند. گرما می‌تواند فشار حرارتی و تحمل را عوض کند؛ سرما در شرایطی هزینهٔ گرمازایی را بیشتر می‌کند؛ ارتفاع بر اشتها و نیازهای فیزیولوژیک اثر دارد. پاسخ به مواجهه، سازگاری و نوع کار وابسته است. نام محیط یک نسخهٔ واحد انرژی یا آب تعیین نمی‌کند. دسترسی به غذا و بازیابی را با محیط واقعی، پوشش، بار کار و پاسخ فرد هماهنگ می‌کنیم.

برنامهٔ مایعات به تعریق، محیط، تحمل و فرصت نوشیدن وابسته است. نیاز کربوهیدرات و آب ممکن است متفاوت باشد و یک نوشیدنی بدون تنظیم هر دو را پوشش ندهد. نوشیدن افراطی هم می‌تواند زیان‌آور باشد؛ بیشتر همیشه بهتر نیست. سدیم در بعضی فعالیت‌های طولانی یا اتلاف زیاد اهمیت دارد، اما نوشیدن نامحدود را ایمن نمی‌کند. ترکیب غذا و مایعات را در تمرین می‌آزماییم و دریافت واقعی و نشانه‌ها را فراتر از ادعای برچسب بررسی می‌کنیم.

نیاز کربوهیدرات با شدت، مدت و اهمیت کار تغییر می‌کند. دریافت روزانه به‌ازای تودهٔ بدن با نرخ دریافت حین ورزش که معمولاً بر ساعت بیان می‌شود، کمیت متفاوتی است. هدف روزانهٔ بیشتر، به معنی مصرف همان مقدار در همهٔ جلسه‌ها نیست. تأمین را با برنامه، ذخایر اولیه و تحمل هماهنگ می‌کنیم. گرمِ خورده‌شده را باید از گرمِ جذب‌شده یا اکسیدشده جدا دانست؛ این مراحل الزاماً هم‌مقدار و هم‌زمان نیستند.

به عنوان مثال، برنامه ای که در تمرین سرد تحمل می شود ممکن است در یک رقابت داغ دشوار شود. در شرایط مناسب تمرین کنید و غلظت غذا را با دسترسی مایع هماهنگ کنید. برچسب محیطی به شناسایی سؤالات برای بررسی کمک می کند. به طور مستقل یک نوشیدنی بی خطر یا مقدار کالری برای هر ورزشکار مشخص نمی کند.

تمرین دستگاه گوارش یعنی آزمودن برنامهٔ غذا و مایعات در جلسه‌های مناسب و پیشرفت بر اساس تحمل. تکرار ممکن است راحتی یا پردازش را بهتر کند، اما نشانهٔ کمتر، افزایش بیان ناقل را در همان فرد مستقیماً ثابت نمی‌کند. ناقل‌های گلوکز و فروکتوز متفاوت‌اند و سازگاری آن‌ها پرسش پژوهشی مشخص است. مقدار واقعی، شرایط و نشانه‌ها را ثبت می‌کنیم. دریافت بسیار بالای موفقِ یک ورزشکار، نقطهٔ شروع لازم برای همه نیست.

نیاز انرژی به اندازه و ترکیب بدن، فعالیت، مرحلهٔ زندگی و شرایط فیزیولوژیک وابسته است. برآورد کالری نگهدارنده نقطهٔ شروع یک موقعیت مشخص است، نه سقف دائمی دریافت. بار تمرین، بازیابی، اشتها و روند وزن به ارزیابی آن کمک می‌کنند؛ رشد، بیماری یا تغییر برنامه ممکن است بازنگری بخواهد. تأمین انرژی باید همراه کربوهیدرات، پروتئین، چربی و ریزمغذی مناسب باشد؛ برابرشدن کالری به‌تنهایی متعادل‌بودن رژیم ورزشی را تضمین نمی‌کند.

برنامه باید با ظرفیت حمل، دسترسی به بطری، فاصلهٔ ایستگاه‌ها، بازکردن بسته، ایمنی غذا و فرصت بلع حین حرکت قابل‌اجرا باشد. شبیه‌سازی می‌تواند نشان دهد هدف غذایی روی کاغذ مناسب است اما در سرعت مسابقه اجرا نمی‌شود. امکانات واقعی رویداد و جایگزین عملی را بررسی می‌کنیم. سفر و تورنمنت هم زمان وعده و دسترسی را عوض می‌کنند. برنامهٔ ساده‌ترِ قابل‌اجرا می‌تواند از محاسبهٔ بلندپروازانه‌ای که اجرا نمی‌شود مفیدتر باشد.