ضریب قابلیت هضم
هضم، جذب و دستگاه گوارش
ضریب قابلیت هضم (Coefficient of Digestibility) بیان عددی سهم هضم‌پذیری است؛ ضریب باید همراه ماده، محل نمونه و نوع اصلاح گزارش شود.
هضم‌پذیری سهمی از ماده مصرفی است که در روش مشخص هضم یا ناپدیدشدن آن ارزیابی می‌شود؛ با سرعت هضم یکی نیست. در اندازه‌گیری ظاهری، خروج گوارشی می‌تواند مواد منشأگرفته از خود بدن هم داشته باشد. اصلاح این سهم درون‌زاد به سنجه حقیقی کمک می‌کند. محل نمونه‌گیری، ماده آزمون و روش اصلاح برای مقایسه لازم‌اند؛ عدد مدفوعی و ایلئومی همیشه قابل‌جایگزینی نیستند.
زیست‌دسترسی اولیه یعنی آزادشدن ماده از ماتریس غذا و در دسترس قرارگرفتن برای جذب؛ فراهمی زیستی به سهم قابل‌جذب و قابل‌استفاده در چارچوب تعریف‌شده مربوط است. نتیجه آزمایشگاهی رهاسازی، معادل جذب انسان نیست. پخت، ترکیب وعده، شکل ماده و وضعیت بدن اثر دارند؛ برای انتخاب غذایی، مقدار واقعی و تنوع مهم‌تر از ادعای «جذب کامل» بدون روش اندازه‌گیری‌اند.
کسر جذب‌شده، مقدار جذب نسبت به مقدار مرجع مصرفی است؛ نرخ جذب مقدار بر زمان را بیان می‌کند. ممکن است سرعت متفاوت باشد ولی سهم نهایی مشابه بماند یا برعکس. برای تفسیر درصد باید ماده، مقدار و بازه روشن باشند. افزایش غلظت خون هم فقط تابع ورود نیست، چون برداشت بافت و متابولیسم می‌توانند هم‌زمان آن را تغییر دهند.
مثلاً در بررسی یک وعده پیش از تمرین، مقدار مصرف، شکل غذا و فاصله تا شروع را ثبت می‌کنیم؛ عدد برچسب یا یک قله خونی را به‌تنهایی معادل جذب و استفاده کامل نمی‌گیریم.
🔒 The rest of this entry is available after free Google sign-in.
Home
Academy
Site Map