GLOSSARY

تغذیه بالینی دستگاه گوارش (Clinical Gastrointestinal Nutrition) تغذیه را با بیماری گوارشی، علائم، جذب و درمان بالینی هماهنگ می‌کند.

علائم گوارشی ممکن است از اختلال عملکردی، التهاب، سوءجذب، دارو، عفونت و علت‌های دیگر ناشی شوند. سندرم روده تحریک‌پذیر و بیماری التهابی روده دو تشخیص متفاوت‌اند و نباید یکسان تلقی شوند. تغییر غذا در بعضی علائم مفید است، اما خون‌ریزی مداوم، کاهش وزن بی‌دلیل، درد شدید یا یافته نگران‌کننده به ارزیابی نیاز دارد. در ورزشکار، زمان وعده و محرک‌های تمرین را بررسی می‌کنیم، بدون اینکه همه علائم تکرارشونده را پیامد عادی ورزش فرض کنیم.

مقدار، نوع و منبع فیبر بر ویژگی مدفوع، تخمیر و تحمل گوارشی اثرهای متفاوت دارند. الگوی پرفیبر می‌تواند از کیفیت عمومی رژیم حمایت کند، اما نزدیک ورزش یا در بیماری گوارشی مشخص به تعدیل نیاز داشته باشد. کم‌فیبر و کم‌پسماند مفاهیمی مرتبط با تعریف‌های بالینی گاه متفاوت‌اند. محدودیت باید هدف، زمان بازبینی و جایگزین کافی داشته باشد. راهبرد کوتاه‌مدت کنترل علائم نباید بدون ارزیابی مجدد به حذف دائمی غذاهای مغذی تبدیل شود.

رژیم کافی، انرژی و مواد مغذی ضروری را متناسب با وضعیت سلامت تأمین می‌کند. تنوع زیاد یا برچسب غذای سالم به‌تنهایی کفایت را ثابت نمی‌کند. آنچه واقعاً خورده می‌شود، غذاهای حذف‌شده و جایگزین مناسب آن‌ها اهمیت دارد. ورزشکار ممکن است سبزی فراوان بخورد، اما برای تمرین انرژی یا کربوهیدرات کافی دریافت نکند. بنابراین کل الگوی دریافت، توزیع غذا و احتمال کمبودهای مشخص را بررسی می‌کنیم؛ یک غذای خاص یا مکمل، تمام رژیم را خودبه‌خود متعادل نمی‌کند.

تغذیه بالینی، ارزیابی را به مداخله فردی تبدیل می‌کند و پاسخ را می‌سنجد. نام بیماری به‌تنهایی نسخه را تعیین نمی‌کند؛ مرحله بیماری، دارو، علائم، آزمایش، دریافت و هدف عملکردی مهم‌اند. غربالگری احتمال خطر را شناسایی می‌کند؛ ارزیابی کامل‌تر از تشخیص تغذیه‌ای و برنامه مراقبت پشتیبانی می‌کند. ورزش، نیاز تمرین را به این تصویر اضافه می‌کند و الزام بالینی را حذف نمی‌کند. وقتی هدف پزشکی و عملکردی تداخل دارند، مراقبت باید هماهنگ شود و منوی استاندارد ورزشکار برای همه بیماران به کار نرود.

سوءتغذیه در اندازه‌های مختلف بدن، حتی در فرد چاق، رخ می‌دهد. ارزیابی، کاهش دریافت یا جذب، التهاب ناشی از بیماری، روند وزن و یافته‌های مرتبط با ترکیب بدن یا عملکرد را در نظر می‌گیرد. کم‌تغذیه‌ای، بیش‌تغذیه‌ای و کمبود ریزمغذی مشخص، مشکل‌های هم‌پوشان اما متفاوت‌اند. وزن ثابت یا بالا، دریافت ناکافی مواد مغذی یا کاهش عضله را رد نمی‌کند. در ورزشکار، دریافت رو به کاهش، بیماری تکرارشونده یا افت وزن ناخواسته باید بررسی شود و صرفاً سبک‌ترشدن تحسین نشود.

پیگیری تغذیه، هدف را با دریافت واقعی، علائم، عملکرد، اندازه‌گیری مرتبط و تجربه فرد مقایسه می‌کند. بازه زمانی و معیار اصلاح، ادامه یا ارجاع باید مشخص باشد. پاسخ به درمان ممکن است مفید، ناچیز یا نامطلوب باشد و پایبندی به‌تنهایی اثربخشی را ثابت نمی‌کند. مستندسازی کافی کمک می‌کند بدانیم چه تغییر کرده است. در ورزشکار، سلامت و کیفیت تمرین در کنار وزن یا آزمایش بررسی می‌شوند تا پیشرفت ظاهری یک شاخص، افت در بخش دیگر را پنهان نکند.