GLOSSARY

بیماری مزمن کلیه (Chronic Kidney Disease (CKD)) یک اختلال ساختاری یا عملکرد کلیوی پایدار با پیامدهای سلامتی تحت معیارهای تشخیصی مربوطه است.

برای مثال، تغییر آزمایش مرتبط با کلیه باید به بررسی درمان، غذا و مکمل با تیم کلیوی منجر شود. همه میوه‌ها، لبنیات و منابع پروتئین خودکار حذف نمی‌شوند. ماده نیازمند تعدیل مشخص، انرژی کافی حفظ و برنامه با تغییر عملکرد کلیه و آزمایش بازبینی می‌شود.

رژیم کلیوی بر اساس عملکرد کلیه، آزمایش، درمان، دارو و وضعیت تغذیه‌ای فرد تنظیم می‌شود. پروتئین، سدیم، پتاسیم، فسفر و مایعات تصمیم‌های جداگانه‌اند و محدودیت خودکار همه آن‌ها برای همه لازم نیست. حذف افراطی می‌تواند کفایت غذا و عضله را بدتر کند. جایگزین نمک حاوی پتاسیم و برخی مکمل‌ها به بررسی ویژه نیاز دارند. ورزشکار مبتلا به بیماری کلیه باید مراقبت بالینی هماهنگ بگیرد و راهبرد پرپروتئین یا بارگیری الکترولیت هم‌تمرینی سالم را بدون ارزیابی کپی نکند.

هدف پروتئین به اندازه بدن، تمرین، انرژی دریافتی، سن و وضعیت بالینی وابسته است. برچسب پرپروتئین، مقدار واقعی، کیفیت اسیدهای آمینه یا توزیع دریافت را مشخص نمی‌کند. هنگام کاهش وزن، پروتئین کافی و تمرین مقاومتی به حفظ بافت بدون چربی کمک می‌کنند، اما پیامدهای کسری انرژی افراطی را حذف نمی‌کنند. بیماری کلیه می‌تواند به رویکرد بالینی متفاوتی نیاز داشته باشد. بنابراین راهبرد پروتئین یک ورزشکار سالم نباید بدون ارزیابی به فرد دارای اختلال عملکرد کلیه منتقل شود.

رژیم کافی، انرژی و مواد مغذی ضروری را متناسب با وضعیت سلامت تأمین می‌کند. تنوع زیاد یا برچسب غذای سالم به‌تنهایی کفایت را ثابت نمی‌کند. آنچه واقعاً خورده می‌شود، غذاهای حذف‌شده و جایگزین مناسب آن‌ها اهمیت دارد. ورزشکار ممکن است سبزی فراوان بخورد، اما برای تمرین انرژی یا کربوهیدرات کافی دریافت نکند. بنابراین کل الگوی دریافت، توزیع غذا و احتمال کمبودهای مشخص را بررسی می‌کنیم؛ یک غذای خاص یا مکمل، تمام رژیم را خودبه‌خود متعادل نمی‌کند.

ارزیابی فشار خون به روش مناسب و تفسیر تکرارشونده نیاز دارد، نه یک اندازه‌گیری هنگام اضطراب یا بلافاصله پس از ورزش. کاهش سدیم و الگوی غذایی مناسب کمک‌کننده‌اند؛ توصیه پتاسیم باید عملکرد کلیه و دارو را لحاظ کند. جایگزین نمکِ حاوی پتاسیم برای همه مناسب نیست. برنامه الکترولیت مرتبط با تعریق ورزشکار باید با درمان فشار خون هماهنگ شود. تعریق زیاد، نیاز به ارزیابی فشار خون بالای پایدار یا اجرای درمان تجویزشده را از بین نمی‌برد.

تغذیه بالینی، ارزیابی را به مداخله فردی تبدیل می‌کند و پاسخ را می‌سنجد. نام بیماری به‌تنهایی نسخه را تعیین نمی‌کند؛ مرحله بیماری، دارو، علائم، آزمایش، دریافت و هدف عملکردی مهم‌اند. غربالگری احتمال خطر را شناسایی می‌کند؛ ارزیابی کامل‌تر از تشخیص تغذیه‌ای و برنامه مراقبت پشتیبانی می‌کند. ورزش، نیاز تمرین را به این تصویر اضافه می‌کند و الزام بالینی را حذف نمی‌کند. وقتی هدف پزشکی و عملکردی تداخل دارند، مراقبت باید هماهنگ شود و منوی استاندارد ورزشکار برای همه بیماران به کار نرود.

نشانگر آزمایشگاهی در زمینه بالینی اطلاعات می‌دهد و تشخیص کامل تغذیه نیست. آلبومین و پره‌آلبومین از التهاب، تعادل مایعات، عملکرد اندام و فرایندهای دیگر اثر می‌گیرند؛ بنابراین شاخص مستقیم و مستقل دریافت پروتئین یا توده عضله نیستند. محدوده مرجع هم الزاماً هدف بهینه ورزشکار نیست. آزمایش مرتبط باید با دریافت، یافته جسمانی، علائم و روند ترکیب شود. پیش از نسبت‌دادن نتیجه فقط به رژیم، روش و زمان نمونه‌گیری نیز باید در نظر گرفته شوند.