GLOSSARY

کارنوزین (Carnosine) یک دی پپتید متشکل از بتا آلانین و هیستیدین است که در ماهیچه وجود دارد و به بافر داخل سلولی کمک می کند.

بتاآلانین پیش‌ساز کارنوزین است؛ کارنوزین به بافری یون هیدروژن درون عضله کمک می‌کند. هدف مصرف، افزایش کارنوزین در اثر دریافت تکراری است، نه ایجاد حس فوریِ ضروری پیش از تمرین. فایده به تکلیف وابسته است و نتیجهٔ آزمون ظرفیت باید از عملکرد مسابقه جدا شود. گزگز پس از یک دوز مسئلهٔ شناخته‌شدهٔ تحمل است، نه اثبات کارکرد محصول. تقسیم دوز یا رهش آهسته می‌تواند تحمل را تغییر دهد؛ دوز حاد بزرگ‌تر جای فرایند تجمعی بارگیری را نمی‌گیرد.

سدیم بیکربنات دسترسی به بافر خارج‌سلولی را بالا می‌برد و در بعضی فعالیت‌های سنگین می‌تواند مفید باشد. زمان‌بندی فردی و تحمل گوارشی محدودیت‌های مهمی‌اند و بار سدیم هم باید بررسی شود. تهوع، ناراحتی شکم یا اسهال ممکن است فایدهٔ احتمالی را از بین ببرند. بیکربنات صرفاً ماده‌ای برای حذف تمام لاکتات نیست و لاکتات هم تنها علت خستگی نیست. ترکیبات و فرمولاسیون‌های بافری دیگر به شواهد خود نیاز دارند و اشتراک عنوان تبلیغاتی آن‌ها را معادل نمی‌کند.

به عنوان مثال، سوزن سوزن شدن پس از مصرف بتا آلانین به جای اینکه تأیید کند که کارنوزین عضلانی به سطح مفیدی رسیده است، به ورزشکار در مورد تحمل پذیری می گوید. پروتکل مصرف مکرر و تکلیف ورزشی مربوطه را ارزیابی کنید. مقایسه با بی کربنات همچنین باید بافر کارنوزین درون سلولی را از استراتژی عمدتا خارج سلولی و محدودیت‌های گوارشی جداگانه آن متمایز کند.