GLOSSARY

تغذیه محافظ قلب (Cardioprotective Nutrition) از یک الگوی غذایی کلی برای حمایت از کاهش خطرات قلبی عروقی یا مراقبت در حین برآوردن نیازهای غذایی فردی استفاده می کند.

برای مثال، سازگارکردن الگوی حامی قلب با روز تمرین سخت می‌تواند سهم بزرگ‌تر غلات مناسب و غذای عملی ریکاوری بخواهد. هدف بالینی حفظ می‌شود و مقدار انرژی تغییر می‌کند. نشانگر خطر و دریافت واقعی بررسی می‌شوند؛ کوچک‌ترکردن سهم‌ها همیشه یک رژیم حامی قلب را بهتر نمی‌کند.

الگوی حامی قلب معمولاً بر سبزی، میوه، حبوبات، غلات کامل، مغزها و منابع مناسب چربی غیراشباع تأکید دارد و کیفیت چربی و سدیم دریافتی را اصلاح می‌کند. نتیجه به غذایی که جایگزین می‌شود هم وابسته است. هدف‌های چربی خون و فشار خون به ارزیابی گسترده‌تر و گاهی دارو نیاز دارند. ورزشکار باید سهم غذا و کربوهیدرات را با تمرین هماهنگ کند؛ حمایت از سلامت قلب الزاماً به معنای کم‌انرژی‌بودن، محدودیت شدید یا ناتوانی رژیم در سوخت‌رسانی نیست.

اثر یک الگوی غذایی می‌تواند حاصل تعامل چند انتخاب غذایی باشد و به یک ماده منفرد محدود نیست. الگوهای مدیترانه‌ای، DASH و برخی الگوهای منطقه‌ای اشتراک دارند، اما نسخه یکسانی نیستند. باید غذاها و جایگزینی‌های واقعی مشخص و با فرهنگ و تمرین فرد هماهنگ شوند. ارتباط یک الگو با پیامدی بلندمدت به این معنا نیست که هر محصول تجاری با همان نام همان اثر را دارد یا انرژی موردنیاز ورزشکار مسابقه‌ای را خودبه‌خود تأمین می‌کند.

مدیریت چربی خون، کلسترول LDL، تری‌گلیسرید، کلسترول غیر-HDL و نشانگرهای مرتبط را از هم جدا می‌کند و همه نتیجه‌های غیرطبیعی را یک مسئله نمی‌داند. کیفیت چربی غذا، غذاهای دارای فیبر، الکل، تعادل انرژی و بیماری زمینه‌ای بر اجزای مختلف اثر دارند. بر اساس خطر کلی قلبی‌عروقی ممکن است دارو هم لازم باشد. HDL بالا خطر آتروژنیک را خنثی نمی‌کند؛ تغییر یک عدد آزمایش به‌تنهایی اثبات بهبود پیامد بالینی یا عملکرد ورزشی نیست.