GLOSSARY

اثر حفظ‌کننده پروتئین توسط کربوهیدرات (Carbohydrate Protein-Sparing Effect) کاهش استفاده یا تجزیه پروتئین را نسبت به یک مقایسه مشخص، گاهی اوقات با تأمین کربوهیدرات توصیف می کند. اثر صرفه جویی نیاز به پروتئین کافی در رژیم غذایی را برطرف نمی کند.

اسیدهای آمینه می‌توانند در انرژی ورزش سهم داشته باشند؛ مدت فعالیت، انرژی و کربوهیدرات موجود و زمینهٔ تمرینی بر مقدار اثر دارند. اکسیداسیون یک اسید آمینه برابر نرخ خالص از دست‌رفتن عضله نیست. کربوهیدرات در شرایط مرتبط می‌تواند بخشی از مصرف اسید آمینه را کم کند؛ پروتئین نیز نقش مهمی در ترمیم و سازگاری دارد. اکسیداسیون BCAA یا لوسین، فرایندی مشخص است و برتری مکمل اسید آمینه به‌عنوان سوخت را ثابت نمی‌کند.

پروتئین غذایی، اسیدهای آمینهٔ لازم برای نگهداری و سازگاری بافت را می‌رساند. مقدار کل روزانه، توزیع میان فرصت‌های خوردن، کیفیت و انرژی کافی مهم‌اند. نوشیدنی با زمان‌بندی دقیق جای رژیم ناکافی را نمی‌گیرد؛ در دشواری دسترسی به وعده، غذا یا مکمل مناسب می‌تواند کمک کند. محرک رشد عضله تمرین مقاومتی مرتبط است. بررسی پروتئین به‌عنوان سوخت نباید نقش ساختاری و عملکردی آن یا تأمین مناسب کربوهیدرات و چربی را کم‌رنگ کند.

نیاز کربوهیدرات با شدت، مدت و اهمیت کار تغییر می‌کند. دریافت روزانه به‌ازای تودهٔ بدن با نرخ دریافت حین ورزش که معمولاً بر ساعت بیان می‌شود، کمیت متفاوتی است. هدف روزانهٔ بیشتر، به معنی مصرف همان مقدار در همهٔ جلسه‌ها نیست. تأمین را با برنامه، ذخایر اولیه و تحمل هماهنگ می‌کنیم. گرمِ خورده‌شده را باید از گرمِ جذب‌شده یا اکسیدشده جدا دانست؛ این مراحل الزاماً هم‌مقدار و هم‌زمان نیستند.