GLOSSARY

راهبرد شست‌وشوی دهان با کربوهیدرات (Carbohydrate Mouth-Rinse Strategy) از تماس کربوهیدرات با دهان، معمولاً همراه بیرون‌ریختن محلول، برای بررسی یا استفاده از اثر حسی بهره می‌گیرد. این کار با رساندن مقدار قابل‌توجهی سوخت از راه بلع تفاوت دارد.

شست‌وشوی دهان با کربوهیدرات، دهان را در معرض آن قرار می‌دهد، بدون آنکه الزاماً مقدار قابل‌توجهی بلعیده شود. حس‌کردن دهانی در بعضی شرایط می‌تواند بر پاسخ مرکزی اثر بگذارد و نتیجه به روش اجرا و وضعیت تغذیه وابسته است. این کار با رساندن انرژی قابل‌توجه به خون تفاوت دارد. در ورزش طولانی جای برنامهٔ لازم سوخت و مایعات را نمی‌گیرد. کاربرد آن به آزمودن روش و شباهت شرایط فرد و رویداد با پژوهش مرتبط نیاز دارد.

نیاز کربوهیدرات با شدت، مدت و اهمیت کار تغییر می‌کند. دریافت روزانه به‌ازای تودهٔ بدن با نرخ دریافت حین ورزش که معمولاً بر ساعت بیان می‌شود، کمیت متفاوتی است. هدف روزانهٔ بیشتر، به معنی مصرف همان مقدار در همهٔ جلسه‌ها نیست. تأمین را با برنامه، ذخایر اولیه و تحمل هماهنگ می‌کنیم. گرمِ خورده‌شده را باید از گرمِ جذب‌شده یا اکسیدشده جدا دانست؛ این مراحل الزاماً هم‌مقدار و هم‌زمان نیستند.

کربوهیدرات برون‌زاد از غذا یا نوشیدنی می‌آید؛ کربوهیدرات درون‌زاد از ذخایر موجود بدن تأمین می‌شود. هضم، جذب روده‌ای، گردش خون، برداشت عضله و اکسیداسیون مراحل جداگانه‌اند. روش ردیاب با فرض‌های مشخص می‌تواند اکسیداسیون مادهٔ خورده‌شده را برآورد کند. مقدار خورده‌شده فوراً به همان مقدار اکسید نمی‌شود. نرخ اکسیداسیون بالاتر هم به‌تنهایی عملکرد بهتر مسابقه را ثابت نمی‌کند؛ منبع و فرایند اندازه‌گیری‌شده باید روشن باشند.

برای مثال، یک استراتژی شستشوی دهان که در یک رویداد نسبتاً کوتاه مطالعه شده است، به حس دهانی می‌پردازد، در حالی که یک رویداد طولانی ممکن است به کربوهیدراتی نیاز داشته باشد که در واقع بلعیده شده و استفاده می‌شود. این اهداف را جدا نگه دارید. یک شستشوی تمرین شده را می توان در زمینه مربوطه بدون جایگزینی نیازهای گسترده تر غذا و مایعات ورزشکار ارزیابی کرد.

زمان غذا را با جلسهٔ بعدی، فاصله از وعدهٔ قبلی و مدت بازیابی هماهنگ می‌کنیم. کربوهیدرات به سوخت، پروتئین به ترمیم و اندازهٔ وعده، چربی و فیبر به تحمل گوارشی مرتبط‌اند. برنامهٔ واحد برای همه مناسب نیست. یک مهلت بسیار کوتاه و همگانی برای آنابولیسم، ساده‌سازی است؛ اما در فاصلهٔ کوتاه جلسه‌ها یا دریافت قبلی محدود، خوردن زودتر اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. دریافت کلی همچنان بخش اصلی برنامه است.

راهبرد تغذیه را با کیفیت و ارتباط شواهد، پاسخ فرد و امکان اجرا می‌سنجیم. پیام‌رسانی مولکولی، تغییر اکسیداسیون، آزمون ظرفیت آزمایشگاهی و نتیجهٔ مسابقه پیامدهای متفاوت‌اند. ارتباط آماری علت را ثابت نمی‌کند و یک مطالعهٔ کوچک به همه تعمیم نمی‌یابد. پیش از تغییر برنامه، فایدهٔ موردنظر را تعریف می‌کنیم و کیفیت تمرین، بازیابی و عملکرد را در شرایط قابل‌مقایسه می‌سنجیم؛ تازگی راهبرد، معیار موفقیت نیست.

برنامه باید با ظرفیت حمل، دسترسی به بطری، فاصلهٔ ایستگاه‌ها، بازکردن بسته، ایمنی غذا و فرصت بلع حین حرکت قابل‌اجرا باشد. شبیه‌سازی می‌تواند نشان دهد هدف غذایی روی کاغذ مناسب است اما در سرعت مسابقه اجرا نمی‌شود. امکانات واقعی رویداد و جایگزین عملی را بررسی می‌کنیم. سفر و تورنمنت هم زمان وعده و دسترسی را عوض می‌کنند. برنامهٔ ساده‌ترِ قابل‌اجرا می‌تواند از محاسبهٔ بلندپروازانه‌ای که اجرا نمی‌شود مفیدتر باشد.