GLOSSARY

ژل کربوهیدرات (Carbohydrate Gel) کربوهیدرات غلیظ را به شکل ژل، با اندازه سروینگ، نیاز به آب و کافئین اضافه که نیاز به بررسی دارد، ارائه می کند.

به عنوان مثال، کربوهیدرات پودر، ژل و نوشیدنی را قبل از برنامه ریزی برای مصرف جلسه اضافه کنید. یک کربوهیدرات مارک نیاز به تمرین تحمل یا ارائه مایع مناسب را برطرف نمی کند. به جای اینکه نام کربوهیدرات پیچیده را به طور خودکار به معنای جذب یا عملکرد برتر فرض کنید، ترکیب واقعی و عملی بودن رویداد را مقایسه کنید.

نیاز کربوهیدرات با شدت، مدت و اهمیت کار تغییر می‌کند. دریافت روزانه به‌ازای تودهٔ بدن با نرخ دریافت حین ورزش که معمولاً بر ساعت بیان می‌شود، کمیت متفاوتی است. هدف روزانهٔ بیشتر، به معنی مصرف همان مقدار در همهٔ جلسه‌ها نیست. تأمین را با برنامه، ذخایر اولیه و تحمل هماهنگ می‌کنیم. گرمِ خورده‌شده را باید از گرمِ جذب‌شده یا اکسیدشده جدا دانست؛ این مراحل الزاماً هم‌مقدار و هم‌زمان نیستند.

گلوکز و گالاکتوز از ناقل روده‌ای SGLT1 و فروکتوز از GLUT5 استفاده می‌کنند. ترکیب منابع مناسب می‌تواند مسیرهای جذب متفاوت را درگیر و در شرایط مرتبط دسترسی کربوهیدرات برون‌زاد را بیشتر کند. مالتودکسترین در هضم به واحدهای گلوکز تبدیل می‌شود و مسیر جداگانهٔ فروکتوز ایجاد نمی‌کند. نوع ترکیب، مقدار کل، مایعات، فعالیت و تحمل اهمیت دارند. یک نسبت گلوکز به فروکتوز یا نرخ ساعتی، نسخهٔ مطلوب همگانی برای همهٔ افراد و رویدادها نیست.

کربوهیدرات برون‌زاد از غذا یا نوشیدنی می‌آید؛ کربوهیدرات درون‌زاد از ذخایر موجود بدن تأمین می‌شود. هضم، جذب روده‌ای، گردش خون، برداشت عضله و اکسیداسیون مراحل جداگانه‌اند. روش ردیاب با فرض‌های مشخص می‌تواند اکسیداسیون مادهٔ خورده‌شده را برآورد کند. مقدار خورده‌شده فوراً به همان مقدار اکسید نمی‌شود. نرخ اکسیداسیون بالاتر هم به‌تنهایی عملکرد بهتر مسابقه را ثابت نمی‌کند؛ منبع و فرایند اندازه‌گیری‌شده باید روشن باشند.

غذای ورزشی مواد مغذی را در شکل مناسبِ استفاده پیرامون ورزش فراهم می‌کند. ژل، جویدنی، بار و نوشیدنی از نظر کربوهیدرات، نیاز آب، بافت، چربی، فیبر و افزودنی متفاوت‌اند. نام تجاری برتری بر غذای معمول را ثابت نمی‌کند؛ ژل هم الزاماً همهٔ نیازهای بازیابی را ندارد. سهم واقعی و برچسب، از جمله کافئین احتمالی، باید بررسی شوند. انتخاب با کاربرد و تحمل در فعالیت مشخص انجام می‌شود، نه با فرض یکسان‌بودن محصولات.

صحت برچسب، هویت ماده، مقدار مؤثر، کنترل آلودگی و قابلیت ردیابی تولید جنبه‌های جداگانهٔ کیفیت‌اند. ترکیب اختصاصی ممکن است مقدار هر جزء را پنهان کند و مقایسه با پژوهش را ناممکن سازد. گواهی آنالیز فقط دربارهٔ نمونه و آزمون‌های مشخص است، نه همهٔ خطرهای ممکن. در صورت نیاز باید محصول و بچ دقیق در برنامهٔ گواهی مستقل بررسی شوند. تولید خوب و آزمایش مستقل بعضی خطرها را کم می‌کنند، اما اثربخشی یا نبود تمام مواد ممنوعه در هر بچ را تضمین نمی‌کنند.

دوز به مقدار مادهٔ فعال مرتبط اشاره دارد، نه لزوماً وزن کل پودر یا تعداد پیمانه‌ها. تک‌دوز، مجموع روزانه و مقدار نسبی به وزن بدن کمیت‌های متفاوتی هستند. افزایش مقدار می‌تواند بدون فایدهٔ عملکردی بیشتر، عارضه را افزایش دهد. بارگیری، نگهداری و زمان‌بندی حاد برای هر ماده معنای خاص دارند و قانون همگانی نیستند. تمام محصولات مصرفی باید کنار هم بررسی شوند تا تکرار یک ترکیب، دریافت کلِ ناخواسته ایجاد نکند.