GLOSSARY

سهم کربوهیدرات در ورزش (Carbohydrate Contribution to Exercise) سهم کربوهیدرات از تامین انرژی در طول ورزش را توصیف می کند. این سهم می‌تواند از گلیکوژن، گلوکز در گردش و کربوهیدرات‌هایی که اخیراً بلعیده شده‌اند نشات بگیرد.

به عنوان مثال، یک ورزشکار می‌تواند در طول یک روز سخت به کربوهیدرات بیشتری نیاز داشته باشد در حالی که از یک برنامه متفاوت در طول جلسه نسبت به یک روز آسان استفاده می‌کند. واحد، راه اندازی فروشگاه ها و فرصت های غذا خوردن را بررسی کنید. هدف، مصرف را توصیف می کند، در حالی که جذب و اکسیداسیون فرآیندهای جداگانه ای هستند که نمی توان آنها را برابر با هر گرم مصرفی فرض کرد.

نیاز کربوهیدرات با شدت، مدت و اهمیت کار تغییر می‌کند. دریافت روزانه به‌ازای تودهٔ بدن با نرخ دریافت حین ورزش که معمولاً بر ساعت بیان می‌شود، کمیت متفاوتی است. هدف روزانهٔ بیشتر، به معنی مصرف همان مقدار در همهٔ جلسه‌ها نیست. تأمین را با برنامه، ذخایر اولیه و تحمل هماهنگ می‌کنیم. گرمِ خورده‌شده را باید از گرمِ جذب‌شده یا اکسیدشده جدا دانست؛ این مراحل الزاماً هم‌مقدار و هم‌زمان نیستند.

گلیکوژن عضله و کبد نقش‌های مرتبط اما متفاوت دارند. گلیکوژن عضلانی عمدتاً به همان عضله سوخت می‌رساند؛ گلیکوژن کبد به حفظ گلوکز خون کمک می‌کند. ناشتایی شبانه می‌تواند دسترسی کربوهیدرات کبدی را کم کند، بی‌آنکه همهٔ عضلات به همان میزان تخلیه شوند. غلظت اولیه، تارهای درگیر و نیاز فعالیت بر مصرف اثر دارند. برآورد ذخیرهٔ کل، دسترسی تک‌تک مخزن‌های موضعی گلیکوژن را در یک حرکت مشخص مستقیماً نشان نمی‌دهد.