GLOSSARY

پیام‌رسانی کلسیمی (Calcium Signaling) تغییر موضعی کلسیم نقش پیام تنظیمی دارد.

گیرنده‌های غشایی می‌توانند پیام را از راه پروتئین G، فعالیت کینازی یا مسیرهای همراه منتقل کنند؛ گیرنده‌های درون‌سلولی بیشتر با تنظیم بیان ژن پیوند دارند. پیام‌رسان دوم با خود هورمون فرق دارد و یک پیام می‌تواند چند شاخه را فعال کند. پاسخ سریع و تغییر بیان طولانی‌تر هم‌معنا نیستند. نام مسیر به‌تنهایی مقدار واقعی اثر بر عضله، اشتها یا ذخیره انرژی را تعیین نمی‌کند.

حساسیت یعنی پاسخ به مقدار معین پیام؛ با غلظت هورمون یا تعداد گیرنده کاملاً یکی نیست. کاهش تعداد، تغییر اتصال و تغییر پیام‌رسانی پایین‌دست می‌توانند پاسخ را عوض کنند. پاسخ‌دهی بیشینه نیز با جابه‌جایی حساسیت تفاوت دارد. از یک عدد خون نمی‌توان وضعیت همه گیرنده‌های بافت‌ها را فهمید؛ نوع آزمون و بافت هدف برای قضاوت مقاومت یا حساسیت لازم‌اند.

برای کاربرد عملی، زمان وعده و تمرین، خواب و احساس گرسنگی را کنار مقدار واقعی دریافت و روند عملکرد ثبت می‌کنیم. اگر یک نشانگر تغییر کند، ابتدا شرایط اندازه‌گیری و توضیح‌های محتمل را بررسی می‌کنیم؛ تصمیم غذایی باید به تأمین نیاز، تحمل و بازیابی کمک کند و از یک پیام مولکولی فراتر برود.

AMPK، mTOR و مسیرهای مرتبط اطلاعات انرژی، اسیدهای آمینه و محرک‌های دیگر را یکپارچه می‌کنند؛ خود این پروتئین‌ها هورمون گردش خون نیستند. بخش‌های مختلف یک مسیر نقش یکسان ندارند و پاسخ به بافت وابسته است. تحریک کوتاه یک نشانگر ساخت، با افزایش قطعی توده عضله برابر نیست. تمرین مؤثر، انرژی و پروتئین کافی و فرصت بازیابی در کنار پیام‌رسانی مولکولی برای نتیجه واقعی لازم‌اند.

محورهای هورمونی با بازخورد و گاهی الگوهای ضربانی و زمانی تنظیم می‌شوند. افزایش یک هورمون می‌تواند پاسخ جبرانی باشد و کاهش دیگری سازگاری موقت؛ هیچ‌کدام بدون زمینه، تشخیص قطعی نیست. نسبت دو هورمون نیز از صورت و مخرج، زمان و واحد اثر می‌گیرد. هدف تغذیه ورزشی «بالاتربردن همه هورمون‌ها» نیست؛ تأمین نیاز و حفظ پاسخ مناسب بدن اهمیت دارد.

نوع، شدت، مدت، توده عضله درگیر، سابقه تمرین و غذای قبلی بر پاسخ هورمونی جلسه اثر دارند. افزایش حاد را از تغییر پایه پس از دوره تمرین جدا می‌کنیم. غلظت بالاتر یک هورمون الزاماً ترشح بیشتر یا اثر بافتی قوی‌تر نیست؛ پاک‌سازی، حجم پلاسما و گیرنده نیز دخیل‌اند. نتیجه تمرین از مجموع سازگاری‌ها می‌آید، بنابراین هدف‌گرفتن یک اوج هورمونی معیار کافی طراحی جلسه یا انتخاب مکمل نیست.

«عدم تعادل هورمونی» عبارت کلی است، نه تشخیص مستقل با یک فهرست علائم اینترنتی. کمبود، فزونی و مقاومت مفاهیم جدا دارند و محدوده مرجع به روش، سن و شرایط وابسته است. دارو، بیماری، خواب و انرژی هم باید بررسی شوند. برای علائم پایدار، ارزیابی مناسب علت را روشن می‌کند؛ انتخاب مکمل یا دستکاری هورمون بر پایه یک آزمایش منفرد، جای بررسی علمی را نمی‌گیرد.