GLOSSARY

دهیدروژناز آلفا-کتواسیدهای شاخه‌دار (Branched-Chain Alpha-Ketoacid Dehydrogenase (BCKDH)) کمپلکس کربن‌زدایی اکسیداتیو کتواسیدهای حاصل از اسیدهای آمینه شاخه‌دار است.

ترانس‌آمیناسیون گروه آمینی را میان مولکول‌ها جابه‌جا می‌کند و الزاماً همان آزادسازی مستقیم آمونیاک نیست. دآمیناسیون و دآمیداسیون هم گروه‌های متفاوت را پردازش می‌کنند و باید از افزودن گروه آمینی تفکیک شوند. آمونیاک و آمونیوم شکل‌های مرتبط با تعادل اسید و بازند. نیتروژن با سامانه‌های انتقالی و دفعی کنترل می‌شود؛ از خستگی تمرین، بالا بودن خطرناک آمونیاک یا نیاز درمان خودسرانه نتیجه نمی‌گیریم.

اسیدهای آمینه برای ساخت پروتئین و ترکیبات دیگر به کار می‌روند و می‌توانند پس از پردازش نیتروژن، اسکلت کربنی را به مسیرهای انرژی بدهند. بدن مخزن اختصاصی نامحدود مانند ذخیره چربی برای همه اسیدهای آمینه ندارد. اکسیداسیون یک بخش به معنی ناکافی‌بودن همه پروتئین یا رشد بیشتر عضله با مصرف نامحدود نیست. برای ورزشکار، مقدار کل، کیفیت، توزیع و انرژی کافی در کنار بار تمرین مهم‌اند.

کوفاکتور جزء غیرپروتئینی لازم برای فعالیت بعضی آنزیم‌هاست؛ می‌تواند یون معدنی یا ترکیب آلی باشد. کوآنزیم نوع آلی آن است و گروه پروستتیک معمولاً اتصال محکم‌تری دارد. آپوآنزیم بخش پروتئینی بدون کوفاکتور لازم و هولوآنزیم شکل کامل فعال آن است. شدت اتصال و نقش ماده را باید مشخص کرد؛ هر ماده کنار آنزیم، کوفاکتور ضروری آن محسوب نمی‌شود.

محل آنزیم تعیین می‌کند به کدام سوبسترا، کوفاکتور و شرایط دسترسی داشته باشد. سیتوزول، ماتریکس میتوکندری، پراکسی‌زوم و هسته محیط یکسانی ندارند. «میکروزومی» معمولاً به بخش حاصل از آماده‌سازی آزمایشگاهی غشاهای شبکه آندوپلاسمی اشاره دارد، نه اندامک مستقل معمول در سلول زنده. انتقال مستقیم واسطه میان آنزیم‌ها باید با شواهد نشان داده شود؛ نزدیکی یا حضور در یک بخش به‌تنهایی کافی نیست.

فعالیت سنجیده‌شده مقدار تبدیل در زمان و تحت شرایط روش است، نه صرفاً مقدار پروتئین موجود. سنجش با سوبسترای کافی ممکن است ظرفیت بالقوه را نشان دهد، درحالی‌که بافت زنده محدودیت و تنظیم متفاوت دارد. واحد، مقدار مرجع بافت و روش آماده‌سازی برای مقایسه لازم‌اند. فعالیت خون نیز با فعالیت داخل عضله یکی نیست؛ تغییر آزمایش را بدون زمان تمرین، علائم و منبع بافتی تفسیر نمی‌کنیم.

تمرین می‌تواند مقدار، تنظیم یا ظرفیت فعالیت بعضی آنزیم‌ها را تغییر دهد؛ الگو به نوع، شدت، حجم و سابقه تمرین وابسته است. پاسخ حاد یک جلسه را با سازگاری مزمن برابر نمی‌گیریم. نشانگر اکسیداتیو یا گلیکولیتیک تنها بخشی از تصویر است؛ انتقال اکسیژن، ذخیره سوخت و هماهنگی عصبی هم اهمیت دارند. برای قضاوت کاربردی، نتیجه عملکرد و بازیابی را در کنار تغذیه کافی و برنامه تمرین می‌سنجیم.