GLOSSARY

جدول طبقه‌بندی BMI (Body Mass Index (BMI) Classification Table)

دسته های BMI بزرگسالان توصیفگرهای غربالگری هستند. آنها توده چربی را اندازه گیری نمی کنند یا یک هدف برای ترکیب بدن ورزشکار ایجاد نمی کنند.

شاخص توده بدنی توده بدن تقسیم بر مجذور قد، به عنوان یک شاخص غربالگری استفاده می شود که تفسیر آن به سن و زمینه بستگی دارد.

ارزیابی رشد، اندازه‌گیری‌های دقیق و متوالی را با استاندارد یا مرجع متناسب سن و جنس مقایسه می‌کند. سن دقیق، روش اندازه‌گیری و نمودار انتخاب‌شده باید مشخص باشند. صدک جایگاه نسبی را نشان می‌دهد؛ امتیاز Z فاصله از توزیع مرجع را بر اساس مدل همان نمودار بیان می‌کند. تغییر مسیر رشد ممکن است نیازمند بررسی باشد، اما به‌تنهایی علت تغذیه‌ای مشخصی را ثابت نمی‌کند. طبقه‌بندی وزن بزرگسالان مستقیماً برای کودک کاربرد ندارد. در ورزشکار جوان، رشد همراه بلوغ، سلامت و دریافت بررسی می‌شود؛ وزن پایین نشانه قطعی آمادگی بهتر نیست.

اندازه‌گیری تکراری با زمان، لباس، ترازو، آب بدن و دریافت اخیرِ قابل‌مقایسه اطلاعات بهتری می‌دهد. میانگین می‌تواند نوسان تصادفی روزانه را کم کند، اما تغییر سریع مهم را هم پنهان کند. مقادیر خام را نگه می‌داریم و روند را کنار نشانه‌ها، غذا و تمرین می‌خوانیم. پایش باید هدف و فاصلهٔ مناسب داشته باشد. وزن‌کشی یا اسکن بیشتر ذاتاً بهتر نیست؛ به‌ویژه اگر بدون کمک به تصمیم، اضطراب یا محدودیت غذایی را بیشتر کند.

روایی به درستی برآورد کمیت هدف و پایایی به ثبات در تکرار مربوط است. یک روش می‌تواند تکرارپذیر باشد و همچنان سوگیری داشته باشد. خطای فنی و خطای پیش‌بینی نیز منابع متفاوت عدم‌قطعیت‌اند. تغییر کوچک باید در برابر خطای مرتبط و با قرارداد ثابت سنجیده شود. توافق میانگین یک گروه، دقت بالا برای تک‌تک ورزشکاران را تضمین نمی‌کند. تعویض ابزار نیز ممکن است تغییر ظاهری بسازد که منشأ آن روش است، نه تغییر واقعی بدن.