GLOSSARY

ارزیابی ترکیب بدن در ورزشکاران (Body Composition Assessment in Athletes) بخش های بدن در ورزشکاران را با روشی مناسب ارزیابی یا ردیابی می کند. تفسیر طولی مستلزم آمادگی استاندارد، آگاهی از خطا و در نظر گرفتن عملکرد سلامت و ورزش است.

مدل ترکیب بدن، اجزا را در یک سطح تعریف‌شده جدا می‌کند. مدل دو جزئی معمولاً چربی و تودهٔ بدون چربی را تفکیک می‌کند. افزودن سنجش آب یا مواد معدنی در مدل پیچیده‌تر بعضی فرض‌ها را کاهش می‌دهد، اما همهٔ خطاها حذف نمی‌شوند. توصیف مولکولی، سلولی و بافتی، شیوه‌های متفاوت بررسی همان بدن‌اند. پیش از مقایسه باید مدل، متغیرهای اندازه‌گیری‌شده و فرض‌ها را شناخت؛ همهٔ اجزای گزارش را نباید بافت‌های آناتومیکِ مستقیماً اندازه‌گیری‌شده دانست.

تودهٔ بدون چربی شامل آب، پروتئین، مواد معدنی و دیگر اجزای غیرچربی است؛ بنابراین استخوان و اندام‌ها را هم در کنار عضله در بر می‌گیرد. اصطلاح‌های FFM، ‏LBM و بافت نرم بدون چربی ممکن است تعریف فنی متفاوت داشته باشند، هرچند گاهی آزادانه به‌جای هم به کار می‌روند. افزایش کوتاه‌مدت برآورد تودهٔ بدون چربی می‌تواند از آب یا گلیکوژن باشد. پیش از نامیدن آن به‌عنوان رشد عضله، تعریف خروجی دستگاه و شرایط آزمون را بررسی می‌کنیم.

مقدار کل چربی و محل توزیع آن دو ویژگی متفاوت‌اند. چربی زیرجلدی زیر پوست قرار دارد؛ چربی احشایی اطراف اندام‌های داخل شکم است؛ چربی نابجا در محل‌هایی تجمع می‌یابد که مخزن اصلی متعارف چربی نیستند. برآورد ناحیه‌ای به روش و مرزبندی وابسته است. تمرین یک عضله، حذف انتخابی چربی همان نقطه را ثابت نمی‌کند. این اندازه‌ها در ارزیابی گسترده‌تر سلامت معنا دارند و برای همهٔ ورزشکاران یک مقدار مطلوب ناحیه‌ای واحد وجود ندارد.

روایی به درستی برآورد کمیت هدف و پایایی به ثبات در تکرار مربوط است. یک روش می‌تواند تکرارپذیر باشد و همچنان سوگیری داشته باشد. خطای فنی و خطای پیش‌بینی نیز منابع متفاوت عدم‌قطعیت‌اند. تغییر کوچک باید در برابر خطای مرتبط و با قرارداد ثابت سنجیده شود. توافق میانگین یک گروه، دقت بالا برای تک‌تک ورزشکاران را تضمین نمی‌کند. تعویض ابزار نیز ممکن است تغییر ظاهری بسازد که منشأ آن روش است، نه تغییر واقعی بدن.

اندازه‌گیری تکراری با زمان، لباس، ترازو، آب بدن و دریافت اخیرِ قابل‌مقایسه اطلاعات بهتری می‌دهد. میانگین می‌تواند نوسان تصادفی روزانه را کم کند، اما تغییر سریع مهم را هم پنهان کند. مقادیر خام را نگه می‌داریم و روند را کنار نشانه‌ها، غذا و تمرین می‌خوانیم. پایش باید هدف و فاصلهٔ مناسب داشته باشد. وزن‌کشی یا اسکن بیشتر ذاتاً بهتر نیست؛ به‌ویژه اگر بدون کمک به تصمیم، اضطراب یا محدودیت غذایی را بیشتر کند.

توده و ترکیب بدن بر نیاز حرکت اثر دارند، اما رابطهٔ آن‌ها با عملکرد به نوع تکلیف وابسته است. قدرت مطلق، توان، تکنیک، استقامت، مهارت و بازیابی در رشته‌ها سهم متفاوتی دارند. تقسیم عملکرد بر وزن می‌تواند نسبت را بهتر کند، درحالی‌که عملکرد مطلق افت کرده است. تغییر تغذیه را با آزمون واقعی رشته و پیامد سلامت می‌سنجیم. یک درصد چربی یا وزن مسابقهٔ واحد وجود ندارد که موفقیت همهٔ ورزشکاران را تضمین کند.