GLOSSARY

آنالیز امپدانس بیوالکتریکی (Bioelectrical Impedance Analysis (BIA)) از اندازه گیری امپدانس الکتریکی با مدل های پیش بینی برای تخمین آب بدن و ترکیب استفاده می کند. سیگنال الکتریکی اندازه گیری شده باید از چربی مدل شده یا خروجی بدون چربی متمایز شود.

روش‌های امپدانس، ممانعت بدن در برابر جریان الکتریکی اعمال‌شده را می‌سنجند و با مدل، آب و اجزای ترکیب بدن را برآورد می‌کنند. آب بدن، غذای اخیر، ورزش، دمای پوست و جای الکترود بر نتیجه اثر دارند. فرکانس یا خروجی بیشتر، فرض‌های مدل را حذف نمی‌کند. مقایسه باید با سامانهٔ معتبر و شرایط استاندارد انجام شود. تغییر روزانهٔ «عضله» یا «درصد چربی» روی ترازوی خانگی را نباید اندازه‌گیری مستقیم تغییر بافت دانست.

مقاومت، مؤلفهٔ مقاومتی و راکتانس، مؤلفهٔ مرتبط با رفتار خازنی را توصیف می‌کند. امپدانس از این مؤلفه‌ها تشکیل می‌شود و زاویهٔ فاز رابطهٔ آن‌ها را در فرکانس معین بیان می‌کند. تفسیر به فرد، دستگاه و قرارداد آزمون وابسته است. زاویهٔ فاز، اندازهٔ مستقیم قدرت، آب بدن یا یک نمرهٔ همگانی سلامت سلول نیست. یک عدد به‌تنهایی مشکل تغذیه‌ای دقیق را مشخص نمی‌کند یا بهبود کارکرد سلول با مکمل را ثابت نمی‌کند.

تودهٔ بدون چربی شامل آب، پروتئین، مواد معدنی و دیگر اجزای غیرچربی است؛ بنابراین استخوان و اندام‌ها را هم در کنار عضله در بر می‌گیرد. اصطلاح‌های FFM، ‏LBM و بافت نرم بدون چربی ممکن است تعریف فنی متفاوت داشته باشند، هرچند گاهی آزادانه به‌جای هم به کار می‌روند. افزایش کوتاه‌مدت برآورد تودهٔ بدون چربی می‌تواند از آب یا گلیکوژن باشد. پیش از نامیدن آن به‌عنوان رشد عضله، تعریف خروجی دستگاه و شرایط آزمون را بررسی می‌کنیم.

رقیق‌سازی ایزوتوپی پس از پخش‌شدن ردیاب در آب بدن، با نمونه‌گیری و اصلاحات مناسب، فضای توزیع را برآورد می‌کند. تبدیل آب کل بدن به تودهٔ بدون چربی به فرض سهم آب این بخش وابسته است. این کار با آب دوگانه نشان‌دار تفاوت دارد؛ روش دوم مصرف انرژی را از روند دفع ایزوتوپ‌ها در زمان برآورد می‌کند. خلط این دو، از سنجش آب یک برآورد بی‌پشتوانهٔ کالری می‌سازد. شرایط آزمون، کار با ردیاب و جمعیت مورد مطالعه مهم‌اند.

روایی به درستی برآورد کمیت هدف و پایایی به ثبات در تکرار مربوط است. یک روش می‌تواند تکرارپذیر باشد و همچنان سوگیری داشته باشد. خطای فنی و خطای پیش‌بینی نیز منابع متفاوت عدم‌قطعیت‌اند. تغییر کوچک باید در برابر خطای مرتبط و با قرارداد ثابت سنجیده شود. توافق میانگین یک گروه، دقت بالا برای تک‌تک ورزشکاران را تضمین نمی‌کند. تعویض ابزار نیز ممکن است تغییر ظاهری بسازد که منشأ آن روش است، نه تغییر واقعی بدن.

اندازه‌گیری تکراری با زمان، لباس، ترازو، آب بدن و دریافت اخیرِ قابل‌مقایسه اطلاعات بهتری می‌دهد. میانگین می‌تواند نوسان تصادفی روزانه را کم کند، اما تغییر سریع مهم را هم پنهان کند. مقادیر خام را نگه می‌داریم و روند را کنار نشانه‌ها، غذا و تمرین می‌خوانیم. پایش باید هدف و فاصلهٔ مناسب داشته باشد. وزن‌کشی یا اسکن بیشتر ذاتاً بهتر نیست؛ به‌ویژه اگر بدون کمک به تصمیم، اضطراب یا محدودیت غذایی را بیشتر کند.