GLOSSARY

انسولین پایه (Basal Insulin) انسولین پایه پیش از تحریک مشخص است.

انسولین از سلول بتای پانکراس ترشح می‌شود و در هماهنگی مصرف و ذخیره مواد نقش دارد؛ فقط «هورمون چربی‌ساز» نیست. برداشت گلوکز در عضله و بافت چربی، مهار تولید کبدی گلوکز و تنظیم لیپولیز از آثار مهم‌اند. همه سلول‌ها برای ورود گلوکز به انسولین وابسته نیستند. غلظت پس از وعده با ترکیب غذا، حساسیت بافت و پاک‌سازی تغییر می‌کند و به‌تنهایی کیفیت رژیم را تعیین نمی‌کند.

انقباض عضله می‌تواند انتقال GLUT4 و برداشت گلوکز را از مسیرهایی تا حدی مستقل از انسولین افزایش دهد. در فعالیت، انسولین گردش ممکن است کاهش یابد درحالی‌که مصرف گلوکز عضله بالا می‌رود؛ پس «کمترشدن انسولین یعنی مصرف کمتر گلوکز» قاعده عمومی نیست. بازیابی نیز می‌تواند حساسیت را تغییر دهد. نوع فعالیت، غذای پیرامون آن و استفاده از داروی کاهنده قند، زمینه تفسیر را عوض می‌کنند.

حساسیت انسولینی کل بدن، کبد، عضله و بافت چربی یک اندازه‌گیری واحد نیست. در کبد، مهار تولید گلوکز و در عضله، تحریک برداشت از پیامدهای مهم‌اند؛ در چربی مهار لیپولیز اهمیت دارد. مقاومت می‌تواند بین بافت‌ها متفاوت باشد و با ترشح جبرانی همراه شود. یک آزمایش ناشتا بدون شرایط و روش، نقشه کامل مقاومت نیست و افت‌وخیز پس از تمرین هم همیشه نشانه بیماری نیست.