GLOSSARY

ATPase / آنزیم تجزیه‌کننده ATP (ATPase) هیدرولیز ATP را، گاه جفت‌شده با کار سلولی، انجام می‌دهد.

آنزیم‌های تأمین و مصرف ATP هم‌زمان کار می‌کنند. کراتین کیناز انتقال برگشت‌پذیر فسفریل میان فسفوکراتین و نوکلئوتید را پشتیبانی می‌کند و پمپ‌های یونی با مصرف انرژی گرادیان‌ها را حفظ می‌کنند. فعالیت کیناز را با مقدار کراتین غذایی یا نیاز قطعی مکمل یکی نمی‌گیریم. در عضله، حفظ تحریک‌پذیری و جابه‌جایی کلسیم به اندازه تولید سوخت برای انقباض و رهاشدن پس از آن مهم‌اند.

ATP واسطه اصلی پیوند انرژی با کار سلولی است و هنگام فعالیت باید پیوسته بازسازی شود. ذخیره موجود برای کار طولانی کافی نیست؛ فسفوکراتین، گلیکولیز و فرایندهای اکسیداتیو در تأمین دوباره سهم دارند. آدنوزین دی‌فسفات و مونوفسفات بخشی از شبکه آدنیلات‌اند، نه صرفاً مواد زائد. مقدار یک نوکلئوتید را نباید با کل کالری غذا یا حجم سوخت ذخیره‌ای برابر گرفت.

برای نمونه، اگر پس از یک دوره تمرین فعالیت آنزیمی تغییر کند، ابتدا می‌پرسیم سنجش روی خون، نمونه بافت یا پروتئین خالص بوده است. سپس شرایط آزمون، تغذیه و زمان آخرین جلسه را کنار عملکرد واقعی قرار می‌دهیم؛ این مقایسه کمک می‌کند پاسخ تنظیمی را با کمبود غذایی یا نیاز به مکمل اشتباه نگیریم.

فسفریلاسیون افزودن گروه فسفات و دفسفریلاسیون برداشتن آن است؛ بسته به مولکول می‌تواند پیام‌رسانی یا متابولیسم را تغییر دهد. ساخت ATP در سطح سوبسترا با انتقال مستقیم فسفات و ساخت اکسیداتیو با سامانه غشایی و گرادیان مرتبط است. نام یکسان «فسفریلاسیون» به معنی شرایط و آنزیم یکسان همه فرایندها نیست. نقش طبیعی فسفات، نیاز به مصرف بیشتر آن برای هر تمرین را ثابت نمی‌کند.