GLOSSARY

آرژینینوسوکسینات سنتتاز (Argininosuccinate Synthetase (ASS1)) سیترولین و آسپارتات را با مصرف انرژی به آرژینینوسوکسینات پیوند می‌دهد.

کبد نیتروژن را در چرخه اوره به شکل مناسب‌تر برای دفع تبدیل می‌کند و کلیه در خروج اوره نقش مهم دارد. ساخت و دفع اوره یک مرحله یا یک اندازه نیستند؛ آب بدن و کارکرد اندام‌ها هم غلظت را تغییر می‌دهند. یک عدد بالا به‌تنهایی مقدار پروتئین مصرفی یا آسیب عضله را قطعی نمی‌کند. نقش دفع نیتروژن دلیل نوشیدن افراطی یا حذف خودسرانه پروتئین لازم در ورزشکار سالم نیست.

ترانس‌آمیناسیون گروه آمینی را میان مولکول‌ها جابه‌جا می‌کند و الزاماً همان آزادسازی مستقیم آمونیاک نیست. دآمیناسیون و دآمیداسیون هم گروه‌های متفاوت را پردازش می‌کنند و باید از افزودن گروه آمینی تفکیک شوند. آمونیاک و آمونیوم شکل‌های مرتبط با تعادل اسید و بازند. نیتروژن با سامانه‌های انتقالی و دفعی کنترل می‌شود؛ از خستگی تمرین، بالا بودن خطرناک آمونیاک یا نیاز درمان خودسرانه نتیجه نمی‌گیریم.

برای نمونه، اگر پس از یک دوره تمرین فعالیت آنزیمی تغییر کند، ابتدا می‌پرسیم سنجش روی خون، نمونه بافت یا پروتئین خالص بوده است. سپس شرایط آزمون، تغذیه و زمان آخرین جلسه را کنار عملکرد واقعی قرار می‌دهیم؛ این مقایسه کمک می‌کند پاسخ تنظیمی را با کمبود غذایی یا نیاز به مکمل اشتباه نگیریم.

کوفاکتور جزء غیرپروتئینی لازم برای فعالیت بعضی آنزیم‌هاست؛ می‌تواند یون معدنی یا ترکیب آلی باشد. کوآنزیم نوع آلی آن است و گروه پروستتیک معمولاً اتصال محکم‌تری دارد. آپوآنزیم بخش پروتئینی بدون کوفاکتور لازم و هولوآنزیم شکل کامل فعال آن است. شدت اتصال و نقش ماده را باید مشخص کرد؛ هر ماده کنار آنزیم، کوفاکتور ضروری آن محسوب نمی‌شود.

محل آنزیم تعیین می‌کند به کدام سوبسترا، کوفاکتور و شرایط دسترسی داشته باشد. سیتوزول، ماتریکس میتوکندری، پراکسی‌زوم و هسته محیط یکسانی ندارند. «میکروزومی» معمولاً به بخش حاصل از آماده‌سازی آزمایشگاهی غشاهای شبکه آندوپلاسمی اشاره دارد، نه اندامک مستقل معمول در سلول زنده. انتقال مستقیم واسطه میان آنزیم‌ها باید با شواهد نشان داده شود؛ نزدیکی یا حضور در یک بخش به‌تنهایی کافی نیست.

فعالیت سنجیده‌شده مقدار تبدیل در زمان و تحت شرایط روش است، نه صرفاً مقدار پروتئین موجود. سنجش با سوبسترای کافی ممکن است ظرفیت بالقوه را نشان دهد، درحالی‌که بافت زنده محدودیت و تنظیم متفاوت دارد. واحد، مقدار مرجع بافت و روش آماده‌سازی برای مقایسه لازم‌اند. فعالیت خون نیز با فعالیت داخل عضله یکی نیست؛ تغییر آزمایش را بدون زمان تمرین، علائم و منبع بافتی تفسیر نمی‌کنیم.

تمرین می‌تواند مقدار، تنظیم یا ظرفیت فعالیت بعضی آنزیم‌ها را تغییر دهد؛ الگو به نوع، شدت، حجم و سابقه تمرین وابسته است. پاسخ حاد یک جلسه را با سازگاری مزمن برابر نمی‌گیریم. نشانگر اکسیداتیو یا گلیکولیتیک تنها بخشی از تصویر است؛ انتقال اکسیژن، ذخیره سوخت و هماهنگی عصبی هم اهمیت دارند. برای قضاوت کاربردی، نتیجه عملکرد و بازیابی را در کنار تغذیه کافی و برنامه تمرین می‌سنجیم.