GLOSSARY

اشتها در سالمندی (Appetite in Aging) میل به غذا خوردن در زندگی بعدی، تحت تأثیر تغییرات حسی، سلامتی، دارو و شرایط عملی.

ورزشکاران مسن از نظر سلامت، سابقه تمرین، اشتها و توان عملکردی بسیار متفاوت‌اند. سالمندی می‌تواند پاسخ ساخت پروتئین عضله به یک محرک معین را کم کند؛ بنابراین پروتئین کافی، توزیع آن و تمرین مقاومتی مهم‌اند، اما یک آستانه لوسین برای همه وجود ندارد. ممکن است نیاز انرژی کم شود در حالی که تأمین مواد مغذی همچنان اهمیت دارد. قدرت، عملکرد، سلامت دهان، دارو و دریافت همراه وزن بررسی می‌شوند. سارکوپنی و شکنندگی تعریف و ارزیابی مناسب می‌خواهند؛ سن یا یک برآورد پایین عضله به‌تنهایی تشخیص نیست.

سالمندان از نظر عملکرد، سلامت و فعالیت بسیار متفاوت‌اند. کاهش اشتها، مشکل جویدن یا بلع، تنهایی، دارو و بیماری می‌تواند دریافت را محدود کند، حتی اگر وزن قابل قبول به نظر برسد. هدف تغذیه باید قدرت، استقلال و کیفیت زندگی را در کنار بیماری در نظر بگیرد. محدودیتی که خوردن را بی‌دلیل دشوار می‌کند نباید اضافه شود. ورزشکار سالمند ممکن است هم حمایت تمرینی و هم ارزیابی بالینی بخواهد؛ دسترسی عملی به وعده مغذی و مطلوب از فرض‌سازی صرفاً بر اساس سن مفیدتر است.

برای مثال، وعده بزرگ شب برای ورزشکار مسن کم‌اشتها شاید دشوار باشد. توزیع غذا، پروتئین در دسترس و علت کاهش دریافت بررسی می‌شوند. تغذیه با فعالیت قدرتی مناسب ترکیب و عملکرد پیگیری می‌شود؛ هر افتی به سن نسبت داده نمی‌شود.

هدف پروتئین به اندازه بدن، تمرین، انرژی دریافتی، سن و وضعیت بالینی وابسته است. برچسب پرپروتئین، مقدار واقعی، کیفیت اسیدهای آمینه یا توزیع دریافت را مشخص نمی‌کند. هنگام کاهش وزن، پروتئین کافی و تمرین مقاومتی به حفظ بافت بدون چربی کمک می‌کنند، اما پیامدهای کسری انرژی افراطی را حذف نمی‌کنند. بیماری کلیه می‌تواند به رویکرد بالینی متفاوتی نیاز داشته باشد. بنابراین راهبرد پروتئین یک ورزشکار سالم نباید بدون ارزیابی به فرد دارای اختلال عملکرد کلیه منتقل شود.