اندازه‌گیری تن‌سنجی
انرژی، وزن و ترکیب بدن
اندازه‌گیری تن‌سنجی (Anthropometric Measurement) از اندازه‌گیری‌های استاندارد اندازه، شکل و تناسب بدن، از جمله جرم، قد، دور و چین‌های پوست استفاده می‌کند. اقدامات فردی به سؤالات مختلف پاسخ می دهد و نباید بدون مدل مناسب ترکیب شوند.
سنجش محیط اندام به محل آناتومیک مشخص، کشش نوار، وضعیت بدن و در موارد لازم مرحلهٔ تنفس وابسته است. تغییر عدد می‌تواند از عضله، چربی، مایع یا روش اندازه‌گیری باشد. نسبت دور کمر و باسن فقط با قرارداد سنجش و مخرج یکسان قابل‌مقایسه است. مقدار خام را کنار شاخص محاسبه‌شده ثبت می‌کنیم. این روش کم‌هزینه برای روندها مفید است، اما همهٔ بافت‌ها را جدا نمی‌کند و جای ارزیابی لازم هنگام نگرانی سلامت را نمی‌گیرد.
کالیپر، لایهٔ دولایه و فشردهٔ پوست و بافت زیرجلدی را در محل استاندارد می‌سنجد. محل، مهارت ارزیاب و روش گرفتن چین بر نتیجه اثر دارند. مجموع چین‌ها می‌تواند بدون تبدیل به درصد چربی برای پایش مفید باشد. معادلهٔ پیش‌بینی، فرض‌های مربوط به توزیع چربی و جمعیت سازنده را اضافه می‌کند. اندازه‌گیری تکراری با ارزیاب آموزش‌دیده و قرارداد ثابت ارزشمندتر است؛ این روش چربی احشایی را مستقیماً اندازه نمی‌گیرد.
مدل ترکیب بدن، اجزا را در یک سطح تعریف‌شده جدا می‌کند. مدل دو جزئی معمولاً چربی و تودهٔ بدون چربی را تفکیک می‌کند. افزودن سنجش آب یا مواد معدنی در مدل پیچیده‌تر بعضی فرض‌ها را کاهش می‌دهد، اما همهٔ خطاها حذف نمی‌شوند. توصیف مولکولی، سلولی و بافتی، شیوه‌های متفاوت بررسی همان بدن‌اند. پیش از مقایسه باید مدل، متغیرهای اندازه‌گیری‌شده و فرض‌ها را شناخت؛ همهٔ اجزای گزارش را نباید بافت‌های آناتومیکِ مستقیماً اندازه‌گیری‌شده دانست.
🔒 The rest of this entry is available after free Google sign-in.
Home
Academy
Site Map