گلیکولیز بی‌هوازی
متابولیسم و بیوشیمی تغذیه
گلیکولیز بی‌هوازی (Anaerobic Glycolysis) تأمین گلیکولیتیک انرژی با بازسازی حامل اکسیدشده از راه لاکتات را توصیف می‌کند.
گلیکولیز در سیتوزول از گلوکز یا ماده ورودی مناسب، پیرووات و حامل احیاشده تولید می‌کند و تولید خالص ATP دارد. خود مسیر نیاز مستقیم به اکسیژن ندارد و هنگام فعالیت هوازی هم جریان دارد. تبدیل پیرووات به لاکتات به بازسازی حامل اکسیدشده برای ادامه مسیر کمک می‌کند. بنابراین وجود لاکتات، نبود قطعی اکسیژن نیست و گلیکولیز را نباید فقط سامانه زمان کمبود اکسیژن دانست.
واسطه‌های فسفاته، گلوکز را در شبکه سلولی نگه می‌دارند و در مراحل برش و انتقال گروه شرکت می‌کنند. گلوکز فسفاته می‌تواند میان گلیکولیز، ذخیره گلیکوژن و مسیر پنتوز فسفات تقسیم شود. بعضی تریوزها نیز با ساخت گلیسرول و دیگر مسیرها ارتباط دارند. نام یک واسطه فقط موقعیت شیمیایی را می‌گوید؛ مقدار بالاتر آن لزوماً به معنی شار بیشتر یا توصیه مصرف مستقیم همان ترکیب نیست.
پیرووات نقطه شاخه‌ای است و می‌تواند با لاکتات و آلانین تبادل داشته باشد یا برای اکسیداسیون به استیل کوآنزیم A تبدیل شود. تبدیل اکسیداتیو همراه خروج دی‌اکسید کربن، در شرایط معمول مسیر مستقیم برگشت از استیل به پیرووات نیست. ورود به مسیر دیگر به نیاز و تنظیم وابسته است. اسید پیروویک و پیرووات شکل‌های مرتبط‌اند و از نقش این واسطه، سود قطعی مکمل آن برای کاهش چربی یا عملکرد نتیجه نمی‌گیریم.
مثلاً هنگام مقایسه جلسه سبک با تمرین شدید، غذای پیش از فعالیت، مدت و شدت، زمان نمونه‌گیری و شرایط بازیابی را کنار هم ثبت می‌کنیم. تغییر یک عدد یا فعال‌شدن یک مسیر به‌تنهایی برای تغییر رژیم کافی نیست؛ تصمیم کاربردی باید به هدف تمرین، تحمل فرد و روند واقعی عملکرد متصل بماند.
🔒 The rest of this entry is available after free Google sign-in.
Home
Academy
Site Map