GLOSSARY

نیاز کربوهیدرات در ارتفاع (Altitude Carbohydrate Requirement) ارائه کربوهیدرات مناسب با کار ورزشکار در ارتفاع را شرح می دهد. مقدار به کار و در دسترس بودن بستگی دارد تا ارتفاع به تنهایی که یک مصرف را تعیین کند.

آماده‌سازی ارتفاع ممکن است به تأمین انرژی، کربوهیدرات و وضعیت آهن توجه بیشتری بخواهد. افزایش نیاز خون‌سازی به معنی مصرف آهن بدون ارزیابی برای همه نیست. ذخایر قبلی، سلامت، رژیم و مواجههٔ برنامه‌ریزی‌شده مهم‌اند و آهن اضافی می‌تواند زیان‌آور باشد. اشتها و دسترسی به غذا، دریافت کافی را دشوار می‌کنند. تغذیه از تمرین و سازگاری حمایت می‌کند؛ هیچ غذا یا مکملی سازگاری را تضمین نمی‌کند یا جای حمایت پزشکی و عملکردی لازم را نمی‌گیرد.

گرما، سرما و ارتفاع شرایط خوردن، نوشیدن و اجرا را تغییر می‌دهند. گرما می‌تواند فشار حرارتی و تحمل را عوض کند؛ سرما در شرایطی هزینهٔ گرمازایی را بیشتر می‌کند؛ ارتفاع بر اشتها و نیازهای فیزیولوژیک اثر دارد. پاسخ به مواجهه، سازگاری و نوع کار وابسته است. نام محیط یک نسخهٔ واحد انرژی یا آب تعیین نمی‌کند. دسترسی به غذا و بازیابی را با محیط واقعی، پوشش، بار کار و پاسخ فرد هماهنگ می‌کنیم.

نیاز انرژی به اندازه و ترکیب بدن، فعالیت، مرحلهٔ زندگی و شرایط فیزیولوژیک وابسته است. برآورد کالری نگهدارنده نقطهٔ شروع یک موقعیت مشخص است، نه سقف دائمی دریافت. بار تمرین، بازیابی، اشتها و روند وزن به ارزیابی آن کمک می‌کنند؛ رشد، بیماری یا تغییر برنامه ممکن است بازنگری بخواهد. تأمین انرژی باید همراه کربوهیدرات، پروتئین، چربی و ریزمغذی مناسب باشد؛ برابرشدن کالری به‌تنهایی متعادل‌بودن رژیم ورزشی را تضمین نمی‌کند.

برای مثال، دسترسی به غذا، اشتها و ارزیابی آهن مربوطه را قبل از یک کمپ ارتفاع بررسی کنید. افزایش تقاضای فیزیولوژیکی مصرف آهن را بدون در نظر گرفتن وضعیت موجود و راهنمایی های حرفه ای توجیه نمی کند. هدف، تامین کافی برای آموزش و سازگاری و در عین حال اجتناب از سوخت کم و مکمل های غیر ضروری است.

نیاز کربوهیدرات با شدت، مدت و اهمیت کار تغییر می‌کند. دریافت روزانه به‌ازای تودهٔ بدن با نرخ دریافت حین ورزش که معمولاً بر ساعت بیان می‌شود، کمیت متفاوتی است. هدف روزانهٔ بیشتر، به معنی مصرف همان مقدار در همهٔ جلسه‌ها نیست. تأمین را با برنامه، ذخایر اولیه و تحمل هماهنگ می‌کنیم. گرمِ خورده‌شده را باید از گرمِ جذب‌شده یا اکسیدشده جدا دانست؛ این مراحل الزاماً هم‌مقدار و هم‌زمان نیستند.

دسترسی انرژی، انرژی غذایی باقی‌مانده پس از کسر مصرف ورزش را نسبت به تودهٔ بدون چربی در یک بازهٔ مشخص بیان می‌کند. این مفهوم با تعادل انرژی روزانه و درصد چربی یکسان نیست. خطای ثبت غذا، برآورد ورزش و سنجش ترکیب بدن، محاسبه را تغییر می‌دهد. یک آستانه یا مشاهدهٔ کوتاه برای تشخیص همهٔ ورزشکاران کافی نیست. خستگی مداوم، بازیابی نامناسب یا نشانه‌های نگران‌کننده باید در زمینهٔ سلامت و تمرین بررسی شوند، نه فقط با یک عدد محاسباتی.

راهبرد تغذیه را با کیفیت و ارتباط شواهد، پاسخ فرد و امکان اجرا می‌سنجیم. پیام‌رسانی مولکولی، تغییر اکسیداسیون، آزمون ظرفیت آزمایشگاهی و نتیجهٔ مسابقه پیامدهای متفاوت‌اند. ارتباط آماری علت را ثابت نمی‌کند و یک مطالعهٔ کوچک به همه تعمیم نمی‌یابد. پیش از تغییر برنامه، فایدهٔ موردنظر را تعریف می‌کنیم و کیفیت تمرین، بازیابی و عملکرد را در شرایط قابل‌مقایسه می‌سنجیم؛ تازگی راهبرد، معیار موفقیت نیست.