GLOSSARY

آدنوزین تری‌فسفات (Adenosine Triphosphate (ATP)) حامل مرکزی انتقال انرژی آزاد در بسیاری از کارهای سلولی است.

ATP واسطه اصلی پیوند انرژی با کار سلولی است و هنگام فعالیت باید پیوسته بازسازی شود. ذخیره موجود برای کار طولانی کافی نیست؛ فسفوکراتین، گلیکولیز و فرایندهای اکسیداتیو در تأمین دوباره سهم دارند. آدنوزین دی‌فسفات و مونوفسفات بخشی از شبکه آدنیلات‌اند، نه صرفاً مواد زائد. مقدار یک نوکلئوتید را نباید با کل کالری غذا یا حجم سوخت ذخیره‌ای برابر گرفت.

نسبت ATP به ADP یا AMP اطلاعاتی از وضعیت انرژی محلی می‌دهد؛ این نسبت‌ها یک اندازه واحد نیستند. بار آدنیلاتی سهم شکل‌های مختلف مخزن را به‌صورت وزن‌دار در نظر می‌گیرد. مقدار و نسبت با محل و روش تغییر می‌کنند و آزمایش خون لزوماً وضعیت همه عضله را نشان نمی‌دهد. نام «بار انرژی» معادل شارژ کافئین یا سطح انگیزه نیست و نسخه خودکار مکمل نمی‌سازد.

مثلاً هنگام مقایسه جلسه سبک با تمرین شدید، غذای پیش از فعالیت، مدت و شدت، زمان نمونه‌گیری و شرایط بازیابی را کنار هم ثبت می‌کنیم. تغییر یک عدد یا فعال‌شدن یک مسیر به‌تنهایی برای تغییر رژیم کافی نیست؛ تصمیم کاربردی باید به هدف تمرین، تحمل فرد و روند واقعی عملکرد متصل بماند.

تعبیر پیوند فسفاتی پرانرژی به مطلوب‌بودن تغییر خالص انرژی آزاد هیدرولیز در زمینه مربوط اشاره دارد. شکستن یک پیوند به‌تنهایی انرژی می‌خواهد؛ مجموع تغییرات پیوند، پایداری محصولات و محیط است که نتیجه انرژی‌زای واکنش را می‌سازد. بنابراین ATP را نباید بسته‌ای دانست که با بریدن ساده هر پیوند بدون حساب کل واکنش انرژی رایگان بدهد. این منطق، ارتباط انتقال فسفات و کار سلولی را دقیق‌تر می‌کند.