GLOSSARY

مهار گیرنده‌های آدنوزین (Adenosine Receptor Antagonism) سیگنال های گیرنده آدنوزین را مسدود می کند و به اثرات کافئین بر هوشیاری و تلاش درک شده کمک می کند.

کافئین گیرنده‌های آدنوزین را مهار می‌کند و می‌تواند بعضی پیامدهای استقامتی، هوشیاری و فعالیت پرشدت را بهبود دهد. پاسخ با مقدار، تکلیف و حساسیت فرد تغییر می‌کند. کافئین بیشتر الزاماً مؤثرتر نیست و عوارض ممکن است از فایدهٔ کوچک عملکردی بیشتر باشند. کافئین قهوه، ژل، نوشیدنی، قرص و محصولات ترکیبی باید جمع زده شود. اختلال خواب، اضطراب، علائم گوارشی و شکایت قلبی‌عروقی اهمیت دارند. پودر خالص و غلیظ خطر خاص خطای مقدار مصرف دارد؛ حس تحریک‌شدن نشانهٔ سوخت‌رسانی کافی یا ایمن نیست.

رساندن و پاک‌سازی کافئین با شکل محصول، غذا، متابولیسم، دارو و فیزیولوژی فرد فرق دارد. الگوی جذب آدامس با محصولات بلعیدنی ممکن است متفاوت باشد و مقدار کافئین قهوه هم ثابت نیست. CYP1A2 در متابولیسم و تولید موادی مانند پاراکسانتین نقش مهم دارد. مصرف عادت‌وار و علائم قطع در تفسیر مطالعه اثر دارند، ولی پرهیز کامل شرط همگانی فایده نیست. یک ژنوتیپ تمام پاسخ عملکردی را با اطمینان تعیین نمی‌کند. جلسهٔ هدف و باقی‌ماندن اثر بر خواب بعدی باید همزمان بررسی شوند.

دوز به مقدار مادهٔ فعال مرتبط اشاره دارد، نه لزوماً وزن کل پودر یا تعداد پیمانه‌ها. تک‌دوز، مجموع روزانه و مقدار نسبی به وزن بدن کمیت‌های متفاوتی هستند. افزایش مقدار می‌تواند بدون فایدهٔ عملکردی بیشتر، عارضه را افزایش دهد. بارگیری، نگهداری و زمان‌بندی حاد برای هر ماده معنای خاص دارند و قانون همگانی نیستند. تمام محصولات مصرفی باید کنار هم بررسی شوند تا تکرار یک ترکیب، دریافت کلِ ناخواسته ایجاد نکند.

پاسخ ظاهری هر فرد آمیزه‌ای از تفاوت زیستی، خطای اندازه‌گیری، انتظار ذهنی و تغییر تمرین یا رژیم است. غیرپاسخ‌دهنده‌بودن در یک آزمون پرنوسان الزاماً ویژگی ثابت فرد نیست. مشاهدات مرتبط باید در شرایط قابل‌مقایسه تکرار شوند و وضعیت اولیهٔ مواد مغذی و مصرف معمول در نظر گرفته شوند. توضیح ژنتیکی به‌تنهایی یک آزمون تجاری ژن را به نسخهٔ معتبر مصرف تبدیل نمی‌کند. فردی‌سازی باید تصمیم عملی را بهتر کند، نه اینکه تفاوت نامطمئن را برچسب همیشگی ورزشکار سازد.

ایمنی مکمل به ماده، مقدار، مدت، سلامت فرد و سایر دریافت‌ها وابسته است. طبیعی‌بودن تضمین ایمنی نیست و گزارش‌نشدن عارضه در مطالعهٔ کوچک، ایمنی بلندمدت را ثابت نمی‌کند. تداخل دارویی، بارداری، سن و بیماری کبد یا کلیه می‌توانند تصمیم را تغییر دهند. رویدادی که هنگام مصرف اتفاق می‌افتد لزوماً عارضهٔ علّیِ تأییدشده نیست. علائم تازه یا شدید نیازمند قطع مادهٔ مشکوک و بررسی مناسب‌اند؛ افزایش دوز برای غلبه بر تحمل نامناسب راه‌حل معقولی نیست.

ترکیب مکمل‌ها تضمین نمی‌کند اثرهای جداگانه جمع شوند یا هم‌افزایی ایجاد کنند. مادهٔ تکراری می‌تواند دریافت کل را بالا ببرد و تداخل ممکن است تحمل، متابولیسم یا پاسخ هدف را تغییر دهد. شواهد تک‌تک مواد با شواهد خودِ ترکیب متفاوت است. بهتر است هدف روشن و برنامه ساده و قابل‌بازبینی باشد. تغییرات در تمرین مناسب آزمایش و نام دقیق محصولات و پیامدها ثبت شوند؛ ترکیبی که خواب، گوارش، هزینه یا خطر دوپینگ را نامناسب می‌کند نیازمند بازنگری است.