پلی‌پپتید پانکراسی
پانکراس درون‌ریز، انسولین و گلوکاگون
پلی‌پپتید پانکراسی (Pancreatic Polypeptide)
پلی پپتید پانکراس عمدتاً توسط سلول‌های PP پانکراس در پاسخ به تغذیه و تأثیرات عصبی آزاد می‌شود. از طریق مکانیسم‌های گیرنده خانواده نوروپپتید Y، به ویژه Y4 عمل می‌کند.
تنظیم هماهنگ گلوکز
ترشح جزایر پانکراس حاصل ترکیب پیام‌های مواد مغذی، دستگاه عصبی خودمختار، اینکرتین‌ها و ارتباط موضعی سلول‌هاست. انسولین و گلوکاگون از مسیرهای گیرنده‌ای متفاوت بر بافت‌های مختلف اثر می‌گذارند. ترشح، غلظت خون، حساسیت به انسولین و برداشت گلوکز، چهار کمیت مرتبط با معنای متفاوت هستند.
ملاحظات خاص
نقش‌های آن شامل روده-مغز و تنظیم گوارش است. تغییرات غلظت می‌تواند چندین ورودی را منعکس کند و به‌طور مستقل میزان غذای مورد نیاز یک فرد را تعیین نمی‌کند.
هنگام حرکت و ریکاوری
انقباض عضله می‌تواند برداشت گلوکز را افزایش دهد، حتی زمانی که انسولین خون کاهش می‌یابد. تولید گلوکز کبدی و دسترسی به کربوهیدرات به تأمین نیاز کمک می‌کنند. مصرف داروهای کاهندهٔ قند خون می‌تواند این پاسخ‌ها را تغییر دهد و ارزیابی فردی را ضروری کند.
Home
Academy
Site Map