انقباض رحم و خروج شیر با واسطه اکسی‌توسین
هیپوفیز خلفی، وازوپرسین و اکسی‌توسین
انقباض رحم و خروج شیر با واسطه اکسی‌توسین (Oxytocin-Mediated Uterine Contraction and Milk Ejection)
اکسی توسین ماهیچه صاف رحم را در یک زمینه تولید مثلی مناسب منقبض می‌کند و سلول‌های میواپیتلیال پستانی را برای حمایت از تخلیه شیر منقبض می‌کند. این اقدامات به پاسخ دهی بافت و ورودی‌های عصبی بستگی دارد.
از پیام عصبی تا پاسخ بافت
عملکرد هیپوفیز خلفی، ساخت هورمون در هیپوتالاموس، انتقال آکسونی و آزادسازی تنظیم‌شده را به پاسخ بافت هدف پیوند می‌دهد. کلیه، عروق، هیپوفیز قدامی و بافت‌های تولیدمثلی از گیرنده‌های متفاوتی استفاده می‌کنند. نوع گیرنده و نیاز فیزیولوژیک تعیین می‌کند که پیام هورمونی چه اثری داشته باشد.
تمایزی که مهم است
دفع شیر با سنتز شیر متفاوت است که به شدت توسط پرولاکتین پشتیبانی می‌شود. این دو فرآیند می‌توانند به‌طور مستقل متفاوت باشند.
نمونه‌ای از تعادل مایعات
هنگام ورزش طولانی، محرک‌های اسمزی و غیراسمزی می‌توانند دفع آب را کاهش دهند. برای تفسیر این پاسخ باید دریافت مایعات، غلظت سدیم، حجم مؤثر گردش خون و عملکرد کلیه را هم‌زمان در نظر گرفت. اندازه‌گیری یک هورمون به‌تنهایی وضعیت آب بدن را توضیح نمی‌دهد.
Home
Academy
Site Map