GLOSSARY

گیرنده‌های هورمونی (Hormone Receptors)
گیرنده‌های هورمونی پروتئین هایی هستند که سیگنال‌های هورمونی را تشخیص می‌دهند و پاسخ سلولی مناسب را آغاز می‌کنند. آنها در سطح سلول یا درون سلول، با خانواده‌های ساختاری مختلف که مکانیسم‌های پیام‌رسانی متفاوتی را پشتیبانی می‌کنند، رخ می‌دهند.

شناخت و پاسخ

فراوانی گیرنده، اتصال لیگاند و جفت شدن پایین دست هر کدام بر پاسخ تأثیر می‌گذارند. اگر شرکای پیام‌رسانی غایب، مهار یا تغییر یافته باشند، یک گیرنده می‌تواند بدون ایجاد اثر معمول خود وجود داشته باشد.

چندین مسیر

گیرنده‌های آدرنرژیک معمولاً با پروتئین‌های G جفت می‌شوند. گیرنده انسولین دارای فعالیت ذاتی تیروزین کیناز است. گیرنده‌های هورمون رشد در عوض کینازهای مرتبط را جذب می‌کنند. گیرنده‌های هسته ای می‌توانند مستقیماً از طریق فعل و انفعالات DNA و شرکای نظارتی بر رونویسی تأثیر بگذارند.

تفسیر کارکردی

غلظت طبیعی هورمون خون عملکرد گیرنده طبیعی را ایجاد نمی‌کند. برعکس، افزایش غلظت جبرانی می‌تواند با کاهش حساسیت بافت همراه باشد. بنابراین مقاومت هورمونی به جای برچسب غلظت به تنهایی نیاز به توضیح بافت و مسیر دارد.