GLOSSARY

میزان اشغال گیرنده‌های هورمونی (Hormone Receptor Occupancy)
اشغال گیرنده (Receptor Occupancy)، سهمی از گیرنده‌های در دسترس است که در زمان مشخص به لیگاند متصل شده‌اند. این سهم به غلظت موضعی لیگاند آزاد، میل ترکیبی گیرنده و میزان نزدیک‌شدن سامانه به تعادل اتصال وابسته است.

یک مدل مقدماتی

در مدل جایگاه‌های مستقل با یک ردهٔ اتصال، سهم گیرندهٔ اشغال‌شده از تقسیم غلظت لیگاند آزاد بر مجموع همان غلظت و Kd به دست می‌آید. گیرنده‌های واقعی می‌توانند رفتار تعاونی، جابه‌جایی سلولی و چند وضعیت متعامل داشته باشند.

چرا اثر می‌تواند متفاوت باشد

• برخی از سیستم ها قبل از اشغال هر گیرنده یک پاسخ نزدیک به حداکثر تولید می‌کنند زیرا پیام‌رسانی پایین دست ورودی را تقویت می‌کند.
• در سیستم‌های دیگر، اعداد گیرنده یا جفت سیگنال، پاسخ را محدود می‌کند.

خواندن کاربردی

اشغال با آزمایش هورمونی معمول سرم اندازه‌گیری نمی‌شود. یک نتیجه سرم اطلاعاتی را در مورد قرار گرفتن در معرض قرار می‌دهد، در حالی که مطالعات گیرنده اتصال به هدف را بررسی می‌کند. تشخیص اشغال از پاسخ از این فرض جلوگیری می‌کند که دو برابر شدن غلظت هورمون لزوماً اثر فیزیولوژیکی آن را دو برابر می‌کند.