پاسخ‌های هورمونی به تمرین استقامتی
پاسخ‌ها و سازگاری‌های هورمونی با ورزش
پاسخ‌های هورمونی به تمرین استقامتی (Hormonal Responses to Endurance Training)
ورزش استقامتی از طریق تعامل سیگنال‌های غدد درون‌ریز و عصبی، برون ده سوخت کبدی، مصرف سوخت عضلانی و حمایت قلبی عروقی را هماهنگ می‌کند.
پاسخ حاد و سازگاری بلندمدت. پاسخ هورمونی به شدت و مدت ورزش، سابقهٔ تمرین، سوخت‌رسانی، آب‌رسانی و زمان زیستی وابسته است. تغییر حجم پلاسما می‌تواند غلظت‌ها را جابه‌جا کند. برای تفسیر عملکرد غده باید ترشح، پاک‌سازی و حساسیت بافت از یکدیگر تفکیک شوند.
تفسیر مکانیسم. تمرین می‌تواند کارایی و حساسیت به انسولین را بهبود بخشد حتی زمانی که غلظت هورمون در گردش در حالت استراحت کمی تغییر می‌کند.
پیامدهای عملکردی را دنبال کنید. سازگاری تمرینی با عملکرد، تحمل تمرین و ریکاوری در طول زمان ارزیابی می‌شود. اوج کوتاه‌مدت یک هورمون یا نسبت دو هورمون، به‌تنهایی هایپرتروفی، تمرین‌زدگی یا آمادگی را تعیین نمی‌کند. تغییرات پایدار باید همراه با علائم و وضعیت سلامت تفسیر شوند.
Home
Academy
Site Map