GLOSSARY

گلوکاگون و گلوکونئوژنز (Glucagon and Gluconeogenesis)
گلوکاگون از گلوکونئوژنز کبدی از طریق تنظیم متابولیک حاد و رونویسی طولانی مدت پشتیبانی می‌کند. تامین سوبسترا و تعامل با انسولین بر خروجی تاثیر می‌گذارد.

تنظیم هماهنگ گلوکز. ترشح جزایر پانکراس حاصل ترکیب پیام‌های مواد مغذی، دستگاه عصبی خودمختار، اینکرتین‌ها و ارتباط موضعی سلول‌هاست. انسولین و گلوکاگون از مسیرهای گیرنده‌ای متفاوت بر بافت‌های مختلف اثر می‌گذارند. ترشح، غلظت خون، حساسیت به انسولین و برداشت گلوکز، چهار کمیت مرتبط با معنای متفاوت هستند.

تمایزی که مهم است. افزایش بیان آنزیم به تنهایی شار واقعی گلوکز را اندازه‌گیری نمی‌کند.

هنگام حرکت و ریکاوری. انقباض عضله می‌تواند برداشت گلوکز را افزایش دهد، حتی زمانی که انسولین خون کاهش می‌یابد. تولید گلوکز کبدی و دسترسی به کربوهیدرات به تأمین نیاز کمک می‌کنند. مصرف داروهای کاهندهٔ قند خون می‌تواند این پاسخ‌ها را تغییر دهد و ارزیابی فردی را ضروری کند.