GLOSSARY

فیبرهای تندانقباض یا Type II Muscle Fibers یکی از انواع اصلی فیبرهای عضله اسکلتی هستند که برای تولید سریع نیرو، سرعت و توان بالا تخصص یافته‌اند. این فیبرها نسبت به فیبرهای کندانقباض یا Type I با سرعت بیشتری منقبض می‌شوند و می‌توانند در مدت کوتاهی نیروی زیادی ایجاد کنند. به همین دلیل در فعالیت‌های سریع و انفجاری مانند دوی سرعت، پرش، وزنه‌برداری، تغییر جهت سریع و حرکات قدرتی نقش مهمی دارند. در مقابل، مقاومت آنها در برابر خستگی معمولاً کمتر از فیبرهای کندانقباض است. بنابراین برای فعالیت‌های بسیار طولانی و مداوم به اندازه فیبرهای Type I مناسب نیستند. سرعت بالای انقباض این فیبرها تا حد زیادی با ویژگی‌های پروتئین میوزین (Myosin) و فعالیت بالاتر آنزیم Myosin ATPase ارتباط دارد. این ویژگی باعث می‌شود چرخه تعامل میان اکتین و میوزین سریع‌تر انجام شود. در نتیجه فیبر می‌تواند با سرعت بیشتری کوتاه شود و نیرو را سریع‌تر تولید کند. فیبرهای تندانقباض معمولاً قطر بزرگ‌تری نسبت به فیبرهای کندانقباض دارند و این سطح مقطع بیشتر به ظرفیت بالاتر تولید نیرو کمک می‌کند. آنها همچنین توانایی بالایی برای استفاده از مسیرهای سریع تولید ATP دارند. در فعالیت‌های بسیار شدید، عضله فرصت محدودی برای تولید انرژی از مسیرهای کاملاً هوازی دارد. در چنین شرایطی، سیستم فسفاژن (ATP-PCr) و مسیر گلیکولیز سریع اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند. فسفوکراتین یا Phosphocreatine (PCr) می‌تواند به بازسازی سریع ATP کمک کند و در فعالیت‌های بسیار کوتاه و شدید نقش مهمی داشته باشد. گلیکوژن ذخیره‌شده در عضله نیز می‌تواند به‌سرعت وارد مسیر گلیکولیز شود و برای تولید ATP مورد استفاده قرار گیرد. بنابراین فیبرهای Type II معمولاً ظرفیت بالایی برای متابولیسم گلیکولیتیک دارند. در مقایسه با فیبرهای Type I، برخی از فیبرهای تندانقباض تعداد میتوکندری کمتر، تراکم مویرگی پایین‌تر و مقدار میوگلوبین کمتری دارند. به همین دلیل برخی از آنها ظاهری روشن‌تر دارند و گاهی به‌طور ساده فیبرهای سفید نامیده می‌شوند. با این حال، همه فیبرهای Type II از نظر متابولیکی یکسان نیستند. در انسان معمولاً دو زیرگروه مهم Type IIa و Type IIx مطرح می‌شوند. فیبرهای Type IIa ویژگی‌هایی بین فیبرهای کندانقباض و بسیار سریع دارند. آنها می‌توانند نیروی نسبتاً زیادی تولید کنند و در عین حال ظرفیت اکسیداتیو قابل‌توجهی نیز داشته باشند. بنابراین نسبت به Type IIx مقاومت بیشتری در برابر خستگی دارند. فیبرهای Type IIx سرعت انقباض و ظرفیت تولید توان بالاتری دارند، اما معمولاً سریع‌تر خسته می‌شوند. این فیبرها برای فعالیت‌هایی که نیازمند تولید حداکثری نیرو و توان در زمان کوتاه هستند اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند. در برخی منابع قدیمی‌تر ممکن است اصطلاح Type IIb برای فیبرهای بسیار سریع دیده شود، اما در عضله اسکلتی انسان بالغ اصطلاح Type IIx دقیق‌تر و رایج‌تر است. تفاوت میان زیرگروه‌های Type II نشان می‌دهد که تقسیم فیبرهای عضلانی فقط به «کند» و «تند» یک ساده‌سازی آموزشی است. در واقع ویژگی‌های فیبرها روی یک طیف قرار دارند و هر نوع ترکیبی از خصوصیات انقباضی و متابولیکی متفاوت را نشان می‌دهد.