GLOSSARY

عضله اسکلتی یکی از سه نوع اصلی بافت عضلانی بدن است و بیشتر عضلاتی را تشکیل می‌دهد که برای حرکت ارادی بدن از آنها استفاده می‌کنیم. بیشتر عضلات اسکلتی به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم از طریق تاندون‌ها (Tendons) به استخوان‌ها متصل می‌شوند. وقتی عضله منقبض می‌شود، نیروی ایجادشده از طریق تاندون به استخوان منتقل می‌شود و می‌تواند باعث حرکت در یک مفصل شود. برای مثال، انقباض عضله دوسر بازویی به خم شدن آرنج کمک می‌کند. عضلات اسکلتی علاوه بر ایجاد حرکت، در حفظ وضعیت بدن، تثبیت مفاصل و تولید گرما نیز نقش دارند. برخلاف عضله قلبی و عضله صاف، فعالیت عضلات اسکلتی عمدتاً تحت کنترل ارادی دستگاه عصبی است. با این حال، بسیاری از فعالیت‌های این عضلات مانند حفظ قامت و تنظیم تعادل می‌توانند بدون توجه آگاهانه مداوم انجام شوند. عضله اسکلتی از تعداد زیادی سلول بلند و استوانه‌ای به نام فیبر عضلانی (Muscle Fiber) تشکیل شده است. هر فیبر عضلانی در واقع یک سلول تخصص‌یافته و نسبتاً بزرگ است که معمولاً چندین هسته دارد. فیبرهای عضلانی در کنار یکدیگر به شکل دسته‌هایی به نام فاسیکل (Fascicle) سازمان پیدا می‌کنند. اطراف اجزای مختلف عضله نیز لایه‌هایی از بافت همبند وجود دارد که به سازمان‌دهی و انتقال نیرو کمک می‌کنند. اندومیزیوم (Endomysium) اطراف هر فیبر عضلانی قرار دارد. پری‌میزیوم (Perimysium) دسته‌های عضلانی یا فاسیکل‌ها را احاطه می‌کند. اپی‌میزیوم (Epimysium) نیز کل عضله را می‌پوشاند. این سازمان چندلایه باعث می‌شود نیروی تولیدشده توسط تعداد زیادی فیبر به‌صورت هماهنگ منتقل شود. درون هر فیبر عضلانی تعداد زیادی میوفیبریل (Myofibril) وجود دارد. میوفیبریل‌ها از واحدهای تکرارشونده‌ای به نام سارکومر (Sarcomere) ساخته شده‌اند. سارکومر واحد عملکردی اصلی انقباض عضله اسکلتی محسوب می‌شود. دو پروتئین مهم اکتین (Actin) و میوزین (Myosin) درون سارکومر قرار دارند. آرایش منظم این پروتئین‌ها باعث ایجاد ظاهر راه‌راه یا مخطط عضله اسکلتی در زیر میکروسکوپ می‌شود. هنگام انقباض، رشته‌های اکتین و میوزین نسبت به یکدیگر می‌لغزند و سارکومر کوتاه‌تر می‌شود. کوتاه شدن تعداد بسیار زیادی سارکومر در نهایت باعث تولید کشش در کل عضله می‌شود. بنابراین حرکت ظاهراً ساده‌ای مانند خم کردن زانو نتیجه فعالیت هماهنگ تعداد بسیار زیادی ساختار میکروسکوپی در عضلات است.