GLOSSARY

کندروسیت (Chondrocyte) سلول بالغ و تخصص‌یافته بافت غضروفی (Cartilage) است که وظیفه اصلی آن حفظ و تنظیم ماتریکس خارج‌سلولی (Extracellular Matrix / ECM) غضروف است. کندروسیت‌ها در انواع مختلف غضروف از جمله غضروف هیالین، غضروف الاستیک و فیبروکارتیلاژ حضور دارند. این سلول‌ها در فضاهای کوچکی درون ماتریکس غضروف به نام لاکونا (Lacuna) قرار می‌گیرند. کندروسیت‌ها از سلول‌های پیش‌ساز غضروفی و کندروبلاست‌ها (Chondroblasts) منشأ می‌گیرند. کندروبلاست‌ها در مراحل تشکیل غضروف، اجزای ماتریکس را تولید و ترشح می‌کنند. هنگامی که این سلول‌ها در ماتریکس تولیدشده احاطه می‌شوند، به شکل بالغ‌تر یعنی کندروسیت تبدیل می‌شوند. کندروسیت‌ها برخلاف ظاهر نسبتاً ثابت غضروف، از نظر متابولیکی فعال هستند. آنها در ساخت و نگهداری مولکول‌هایی مانند کلاژن (Collagen)، پروتئوگلیکان‌ها و سایر اجزای ماتریکس مشارکت دارند. در غضروف هیالین و غضروف مفصلی، کلاژن نوع II (Type II Collagen) یکی از اجزای مهم شبکه ساختاری ماتریکس است. پروتئوگلیکان‌هایی مانند آگرکان (Aggrecan) نیز توانایی بالایی در نگهداری آب دارند. ترکیب کلاژن، پروتئوگلیکان‌ها و آب باعث ایجاد ویژگی مکانیکی خاص غضروف می‌شود. این ساختار به غضروف اجازه می‌دهد در برابر فشار مقاومت کند و پس از کاهش بار تا حدی به وضعیت قبلی خود بازگردد. کندروسیت‌ها مسئول حفظ تعادل میان تولید اجزای جدید و تجزیه اجزای قدیمی ماتریکس هستند. این تعادل برای حفظ سلامت و عملکرد طبیعی غضروف اهمیت اساسی دارد. برخلاف بسیاری از بافت‌های بدن، بیشتر غضروف‌ها فاقد شبکه مستقیم عروق خونی هستند. به همین دلیل کندروسیت‌ها نمی‌توانند مواد غذایی و اکسیژن را مستقیماً از مویرگ‌های مجاور دریافت کنند. انتقال بسیاری از مواد مورد نیاز آنها از طریق انتشار (Diffusion) در ماتریکس انجام می‌شود. در غضروف مفصلی، مایع سینوویال نیز در تأمین محیط مناسب برای تبادل مواد اهمیت دارد. این شرایط باعث می‌شود متابولیسم کندروسیت‌ها با بسیاری از سلول‌های دارای خون‌رسانی مستقیم متفاوت باشد. تراکم پایین سلول‌ها و محدودیت خون‌رسانی یکی از عواملی است که ظرفیت ترمیم غضروف، به‌ویژه غضروف مفصلی، را محدود می‌کند.