GLOSSARY

سطوح سازمان‌یابی بدن (Levels of Structural Organization) به ترتیب سلسله‌مراتبی اجزای بدن، از ساده‌ترین تا پیچیده‌ترین سطح، گفته می‌شود.
هر سطح از کنار هم قرار گرفتن واحدهای سطح پایین‌تر ساخته می‌شود و ویژگی‌های تازه‌ای پیدا می‌کند.

شش سطح اصلی

• سطح شیمیایی (Chemical Level): اتم‌ها و مولکول‌ها، مانند ATP و پروتئین‌های اکتین و میوزین.
• سطح سلولی (Cellular Level): سلول‌ها، مانند فیبر عضلانی.
• سطح بافتی (Tissue Level): گروهی از سلول‌های مشابه، مانند بافت عضلانی اسکلتی.
• سطح اندامی (Organ Level): چند بافت که با هم یک اندام می‌سازند، مانند عضله دوسر بازو با بافت عضلانی، همبند و عصبی.
• سطح دستگاهی (Organ System Level): اندام‌هایی که برای یک هدف همکاری می‌کنند، مانند دستگاه عضلانی.
• سطح ارگانیسم (Organismal Level): کل بدن انسان.

ارتباط با ورزش

یک تمرین قدرتی در همه سطوح اثر دارد: در سطح شیمیایی سنتز پروتئین افزایش می‌یابد، در سطح سلولی فیبرها بزرگ می‌شوند، در سطح اندام عضله قوی‌تر می‌شود و در سطح ارگانیسم ورزشکار وزنه سنگین‌تری بلند می‌کند.

نکته آموزشی کلیدی

این سطوح، نقشه راه همین دانشنامه هستند؛ سرفصل‌ها نیز از سلول و بافت شروع شده و به دستگاه‌های بدن می‌رسند.